ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ လမ္းေၾကာင္းပိတ္ဆို႔ၿပီး ဂိတ္ဖြင့္ဓားျပတိုက္စားတဲ့ မူဆယ္-လား႐ႈိး-မႏၲေလး ကားလမ္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ကားသမားေတြရဲ႕ ဘဝဒုကၡအေၾကာင္း တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္ဟာ ဘြဲ႔ရတေယာက္ျဖစ္ၿပီး၊ ဒီကားလမ္းေၾကာင္းမွာ ေျပးဆြဲေနတဲ့ ကားသမားတေယာက္ပါ။
ဒီလမ္းမွာ ေျပးဆြဲေနတဲ့ ကားအမ်ဳိးအစားေတြက စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြ ပိုင္တဲ့ Express ေလအိတ္မွန္လံုကား၊ Hilux ကား၊ Light Truck ကားေတြ အမ်ားဆံုးပါ။ တတ္ႏိုင္တဲ့ ကုန္သည္ေတြက ေလအိတ္ကားနဲ႔ ဗင္ကားေတြ စီးပါတယ္။ မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကုန္စိမ္းသမား၊ တပိုင္တႏိုင္ အထည္ကုန္သည္၊ ဆို္င္ကယ္စီးသမားနဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြက တေယာက္ကို က်ပ္ ၂၅ဝဝ နဲ႔ ၃ဝဝဝ ၾကား လက္မွတ္ခ က်တဲ့ Hilux နဲ႔ Light Truck ကို စီးပါတယ္။ ေလအိတ္ကားက တေယာက္ကို ၆၅ဝဝ နဲ႔ ၇ဝဝဝ ၾကား၊ ဗင္က က်ပ္ ၁၃ဝဝဝ နဲ႔ တေသာင္းခဲြၾကား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ Hilux ေတြနဲ႔ Light Truck ေတြက လူတင္႐ံု ေျပးဆြဲရင္ တြက္ေျခမကိုက္တာေၾကာင့္ ကုန္ပါတင္ၾကရပါတယ္။
ကုန္ဆိုတာလည္း ၁ဝ၅ မိုင္ဂိတ္နဲ႔ သိႏၷီ ေရပူဂိတ္ေတြကို အဆင့္ဆင့္ စစ္ေဆးခံ၊ ဓားျပတိုက္ခံ၊ အဆဲအဆိုခံၿပီး တင္လာရတဲ့ ကုန္ေတြပါ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်ဳံ၊ ေဒသထြက္ အာလူး၊ အေပါစား အထည္၊ အေပါစား အလွကုန္ေတြ။ အေကာင္းစား အထည္၊ အလွကုန္၊ နာရီသံုးပစၥည္း၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ ပုိင္တဲ့ Express လူစီးသီးသန္႔ ေလအိတ္ကားေတြအတြက္ပါ။ Hilux နဲ႔ Light Truck ကားေတြက ဆင္းရဲသား တပိုင္တႏိုင္ ကုန္သည္ေလးေတြရဲ႕ ကုန္ေတြနဲ႔ Express ကားအက်န္ ကုန္ေလးေတြ လိုက္တင္ရပါတယ္။
လား႐ႈိးေရာက္ရင္ ခရီးသည္ရွာရ၊ ၾကြင္းက်န္ကုန္ေလးေတြကို အေျပးအလႊား ရွာၾကရပါတယ္။ တခါတေလ ၂ ရက္ေလာက္ အိပ္ေစာင့္ရတယ္။ ပါလာတဲ့ေငြ ကုန္ေပါ့။ ကုန္ရွာလို႔ရရင္ ကုန္သြားတင္။ အဲဒီကုန္တင္တဲ့ အခ်ိန္ကေန စေတာ့တာပဲ။ လား႐ႈိးရဲနဲ႔ နယ္ထိန္းဆိုတဲ့ ဓားျပေတြ ေရာက္လာၿပီး ေတာင္းေတာ့တာပါ။ တေယာက္ကို ၅ဝဝ-၁ဝဝဝ ပံုမွန္ေပးရတယ္။ ဒါက သမာအာဇီဝလုပ္စားတဲ့ ဓားျပေတြပါ။ ေပးေၾကးေလးပဲ ယူတဲ့သူေပါ့။ နယ္ထိန္းဆိုတဲ့ သူေတြက် ဒီ့ထက္ဆိုးပါတယ္။ ’’ေဟ့ေကာင္ … ငါက နယ္ထိန္းကြ’’ ဆိုရင္ ၃ဝဝဝ ေလာက္ေတာ့ အသာေလး ပါသြားၿပီ။
ဒါနဲ႔ပဲ မိုးကာခင္း ၾကိဳးတုတ္ၿပီး သြားတယ္။ ဘာ့လို႔ မိုးကာခင္းရသလဲဆို တဝက္က ခရီးသည္အတြက္ ခ်န္ရတယ္။ ဘီးလည္း စလိမ့္ေရာ ယာဥ္ထိန္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ ကံမေကာင္းရင္ ေခ်ာလိုက္ရေသးတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ဆိုလား၊ အပူေပ်ာ္ဆိုလားပဲ။ ယာဥ္ထိန္းလည္း နယ္ထိန္းလုိပဲေပါ့။ ခရီးသည္ေလး နည္းနည္းရၿပီဆိုရင္ စထြက္ေတာ့တာေပါ့။ မန္းၿမိဳ႕ေတာ္ဆီသို႔။
ထြက္ထြက္ခ်င္း တားေနပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ထြက္မွာ ယာဥ္ထိန္း၊ တပ္ထိန္း၊ မူးယစ္၊ အေကာက္ခြန္၊ ရဲအထူးသတင္းတပ္ဖဲြ႔၊ စသံုးလံုးတို႔က ေမြးထားၿပီး ပိုက္ဆံလုိက္ေတာင္းခို္င္းတဲ့ တေယာက္ကို က်ပ္ ၅ဝဝ ေပးရပါတယ္။ ဆက္ထြက္လာေတာ့ ေခးနင္းေအးရွားေဝါလ္ဂိတ္လည္း ေရာက္ေရာ လမ္းအသံုးျပဳေၾကး ၅ဝဝ ေပးေနခ်ိန္မွာ သူလည္းပဲ ေရာက္လာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပို႔ဆက္ဆိုတာနဲ႔ ေတြ႔ပါေလေရာ။ က်ေနာ္တို႔ကားက လုပ္ငန္း မလုပ္ရတဲ့ Light Truck ကားဆုိေတာ့ ဒဏ္ေငြ တေသာင္းတဲ့။ ျပည္တြင္းျပန္ဆင္တဲ့ ကားမို႔လို႔ လုပ္ငန္းမေပးတာပါ။
ပို႔ဆက္အၿပီးမွာ အေကာက္ခြန္။ က်ပ္ ၃ဝဝဝ ေပးတာ အားမရလို႔ ထပ္ေတာင္းလို႔ က်ပ္ ၇ဝဝဝ နဲ႔ ေစ်းတည့္သြားပါတယ္။ ေနာက္ခါက် ရဲ။ သူ႔ကို က်ပ္ ၅ဝဝဝ၊ ယာဥ္ထိန္းရဲက်ေတာ့ ၁၅ဝဝ၊ တပ္မေတာ္တပ္ထိန္းက ကားေတြပါ ဆင္းထိန္းေနေတာ့ က်ပ္ ၂ဝဝဝ ေပးရျပန္ေရာ။
သီေပါတံတားေရာက္ေရာ ရဲတံတားလံုၿခံဳေရး ၁ဝဝဝ၊ ယာဥ္ထိန္းက ၅ဝဝ၊ သီေပါေအးရွားေဝါလ္မွာ ရဲလံုၿခံဳေရးနဲ႔ နယ္ထိန္း ၁၅ဝဝ၊ ဆက္ထြက္လာေတာ့ တံတားလံုၿခံဳေရးအတြက္ ၁ဝဝဝ တဲ့။ ေက်ာက္မဲေရာက္ေတာ့ ခရာသံၾကားလို႔ ရပ္ေတာ့ တပ္ထိန္းေမြးထားတဲ့ တေယာက္အလွည့္။ သူ႔ကို က်ပ္ ၁ဝဝဝ ေပးရတယ္။ ေနာင္ခ်ဳိအဝင္က် မူးယစ္ဓားျပနဲ႔ တုိးရျပန္ေရာ။ သူ႔က် တေသာင္းခဲြ။ ဆက္ထြက္လာေတာ့ ေနာင္ခ်ဳိယာဥ္ထိန္းအတြက္ ၁ဝဝဝ။ ဝက္ဝံအေရာက္ ၁၅ဝဝ။ ေမၿမိဳ႕အဝင္ ယာဥ္ထိန္းက ၁ဝဝဝ။ လံုၿခံဳေရးရဲက ၅ဝဝ။ ေမၿမိဳ႕အထြက္ ယာဥ္ထိန္းရဲက ၅ဝဝ။ ပို႔ဆက္ကိုက် ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ တေသာင္းခဲြ ေပးခဲ့ရတယ္။ တေန႔ထဲ ဒဏ္ေငြ ၂ ခါေဆာင္ရတာေပါ့ဗ်ာ။
၁၆ မိုင္ဂိတ္ ေရာက္ၿပီ။ ရဲေမဆီကို ဂိတ္ပတ္စ္ေရးခ ၂ဝဝဝ။ ကားနားမွာ ဟိုလွန္ဒီလွန္နဲ႔ အေကာက္ခြန္ကိုက် တေသာင္းခဲြ။ အဲဒီဂိတ္မွာပဲ ၁၃ဝဝဝ၊ မူးယစ္အတြက္က် တေသာင္း၊ အထူးရဲသတင္းတပ္ဖဲြ႔ကုိ က်ပ္ ၂ဝဝဝ၊ လဝက က မွတ္ပံုတင္စစ္တဲ့ လူမို႔လုိ႔ ကုန္စစ္တဲ့အခါ ၁၇ဝဝဝ။ မေပးရင္ ဘီးမလွိမ့္နဲ႔လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ပါတယ္။ ထပ္လာတာက အလုပ္သမားအဖြဲ႔။ သူ႔ကိုက် ၁ဝဝဝ တဲ့။ ေမာင္းတံလည္း ေရာက္ေရာ ရဲက ၃၅ဝဝ။
တင္လာတဲ့ ကုန္ဖိုးေလး ကုန္ပါေလေရာ။ ထပ္ၿပီးေတြ႔ရျပန္တာက ပို႔ဆက္။ ေတာင္းပန္ၿပီး ၅ဝဝဝ ေပးခဲ့ရပါတယ္ဗ်ာ။
ဒီအျဖစ္အပ်က္က ၿပီးခဲ့တဲ့လ ၂၄ နဲ႔ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလး ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ကားသမားတဦး
(မူဆယ္-လား႐ႈိး-မႏၲေလး ကားလမ္း ေျပးဆဲြသူ)
