၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမွာ သံဃာေတာ္ေတြ စတင္ခဲ့တဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေနာက္ပိုင္း တိဗက္ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈက ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါလို႔လာပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာက ျပည္သူလူထုၾကီးတရပ္လုံးက လက္နက္မဲ့တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြဟာ စစ္အစိုးရေတြ အာဏာရွင္ေတြရဲ႔ နင္းေခ်မႈေအာက္ကေန ဘယ္လို ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္တည္ျပီး သူတို႔ရဲ႔ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကသလဲ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကို ပကတိ သိျမင္လိုၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ခရစ္ယာန္ေတြမွာ ေယရႈနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေျပာစရာ၊ သူတို႔ သူေတာ္စင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာစရာ မွတ္တမ္းေတြ၊ ပြဲလမ္းေတြ၊ ေအာက္ေမ့ဆုေတာင္းစရာေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာျပပါတယ္။ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအသီးသီးမွာ ဟိုးတုန္းက အတိတ္မွာ စေတးခဲ့ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ျပီး သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ရပုံေတြဟာ သမိုင္းျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့ေပမယ့္ ယခု ျမန္မာျပည္နဲ႔ တိဗက္ျပည္က ရဟန္းေတာ္ေတြ အသက္နဲ႔လဲျပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကေတာ့ မ်က္ေမွာက္ သတင္းအျဖစ္ ပရိသတ္ၾကားထဲ လွည့္လည္ဆဲျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာေတာ့ သမိုင္းမွတ္တမ္းအျဖစ္ တြင္က်န္ရစ္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဓာတ္ပုံေတြက ေျပာတဲ့ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ေသြးစြန္းမႈမ်ား၊ ေလလႈိင္းကေန ေျပာတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈမ်ားကို ျပည္သူေတြက အမွတ္တရ ရွိေနၾကေသးေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ရွင္သန္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသူ ကိုယ္ေတာ္ေတြမွာ ဘယ္လိုမ်ဳိး ပကတိ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ေနရွာလိမ့္မလဲလို႔ စိတ္၀ယ္ ေမွ်ာ္မွန္း ေတြးၾကည့္ခ်င္စရာျဖစ္ပါတယ္။
သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ အရွင္ဂမၻီရ ကို ယခုအခ်ိန္မွာ စစ္အစိုးရက မရအရ ဖမ္းဆီးျပီး လူ၀တ္လဲလို႔ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ ဓာတ္ပုံကို ပရိသတ္က ဖူးေတြ႔ရတဲ့အခါမွာ၊ မယ္ေတာ္ၾကီးျဖစ္သူက သူ႔ရဲ႔ သားရဟန္းေတာ္အတြက္ အားတင္းဂုဏ္ယူစြာ ေျပာျပေနတဲ့ အသံၾကားရတဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဟာ စိတ္၀ယ္ေမွ်ာ္မွန္းလို႔ အဲဒီ သမိုင္းကို သိမ္းဆည္းယူရပါေတာ့တယ္။ ထို႔အတူ ေငြၾကာယံ စာသင္ေက်ာင္းတိုက္၊ မဂၢင္ စာသင္ေက်ာင္းတိုက္တို႔ အစီးနင္းခံရျပီးေနာက္ သံဃာမဲ့တဲ့ ေက်ာင္းတံခါး ဓာတ္ပုံၾကီးကိုသာ ၾကည့္ျပီးေတာ့သာ အဲသည္က သမိုင္း၀င္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို မွန္းဆလို႔သာ နားလည္ယူရပါေတာ့တယ္။
အခု နယ္စပ္ကို တိမ္းေရွာင္ေရာက္ရွိလာတဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးက သံဃာေတာ္ေတြထဲက အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ ေရႊ႔ေျပာင္းသီတင္းသုံးခြင့္ ရရွိလာတဲ့ သံဃာေတာ္ ၄ ပါးအနက္ (ဦးေကာ၀ိဒ၊ ဦးပညာ၀ံသ၊ ဦးေဃာသိတ နဲ႔ ဦးပညာသီရိ) တို႔အနက္ ရဟန္းေတာ္ ၂ ပါး ျဖစ္တဲ့ ဦးေဃာသိတနဲ႔ ဦးပညာသီရိတို႔က အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မီတီကိုယ္စားလွယ္မ်ားေရွ႔မွာ သူတို႔ မ်က္ျမင္ၾကဳံေတြ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ကို ေဖာ္ထုတ္မိန္႔ၾကားမယ္လို႔ သိရွိရတဲ့အခါမွာ ေရဒီယိုေတြ သတင္းေတြက ေျပာတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႔ ပကတိအျဖစ္ေတြ ျပီးေတာ့ ပရိသတ္ အမွတ္ရမိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ဘယ္လိုမ်ဳိး မွတ္တမ္းတင္ ေမာ္ကြန္း၀င္ ထင္ရွား က်န္ရစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။
မိုးမခ အေနနဲ႔ လက္ခံရရွိတဲ့ သူတို႔ ေဖာ္ထုတ္မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြထဲက အမွတ္တရ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေကာက္ႏုတ္ျပီး ေဖာ္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ဦးေဃာသိတ
၁၉၈၀ မတ္လ၊ ပဲခူးတိုင္း ေက်းရြာေလး တရြာမွာ ေမြးပါတယ္။ အသက္ ၁၂ ႏွစ္ကတည္းက သာသနာ့ေဘာင္၀င္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ထင္ရွားတဲ့ မဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္မွာ စာသင္သား တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ လူအခြင့္အေရး၊ သာေရး နာေရး လူမႈေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ၊ HIV/AIDS ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြေၾကာင့္ လူထုၾကားမွာ ထင္ရွားျပီး စစ္အစိုးရ မ်က္မုန္းက်ဳိးတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၅ မွာ ပခုကၠဴသံဃာေတာ္ေတြကို စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္လုိ႔၊ စက္တင္ဘာ ၉ ရက္မွာ အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာကို ကာကြယ္ၾကရန္ သံဃာတပ္ေပါင္းစုၾကီး ထူေထာင္ၾကတဲ့အခါမွာ ဦးေဆာင္ သံဃာေတာ္ ၆ ပါးမွာ တဦး အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ရန္ ဆုံးျဖတ္ၾကျပီး စည္းရုံးျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသူ သံဃာေတာ္ တဦး ျဖစ္ပါတယ္။
သတ္မွတ္ထားေသာ စက္တင္ဘာ ၁၈ မွာ က်ိဳကၠဆံဘုရား၀င္း ရဟႏၱာသိမ္ေတာ္ၾကီးမွာ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကေပမယ့္ စစ္တပ္က ေႏွာက္ယွက္လုိ႔ ေက်ာက္စာေတာ္ ဘုရားမွာ သံဃာေတာ္ ၄၇ ပါးနဲ႔ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ ကမၼ၀ါ ရြတ္ဖတ္ႏိ္ုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ထိုရက္မ်ားေနာက္ပ္ိုင္း ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ဆူးေလႏွင့္ ေရႊတိဂုံဘုရားမ်ားသို႔ ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ ေမတၱာပို႔ ခ်ီတက္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ျပီး စစ္အစိုးရက သံဃာေတာ္မ်ားအေပၚ က်ဴးလြန္တဲ႔ အျပစ္မ်ားကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရန္၊ ျမန္မာျပည္ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အေထြေထြအၾကပ္အတည္းမ်ားကို ေျဖရွင္းရန္အတြက္ အတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရန္ စသည္တို႔ကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၂၄ မွာေတာ့ ျပည္သူေတြက ခ်ီတက္ေနေသာ သပိတ္ေမွာက္ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ လာေရာက္ ပူးေပါင္းပါေတာ့တယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၂၆ မွာေတာ့ စစ္အစိုးရက ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကို အၾကမ္္းဖက္ျဖဳိခြဲပါေတာ့တယ္။ မဂၢင္ေက်ာင္းကို ထုိေန႔မွာ ၀င္ေရာက္စီးနင္းခ်ိန္၊ ဦးေဃာသိတမွာ ေက်ာင္းျပင္ပသုိ႔ ေရာက္ရွိေန၍ လြတ္ေျမာက္သြားပါတယ္။ မဂၢင္ေက်ာင္းကို ေအာက္တိုဘာ ၃ တြင္ ဒုတိယအၾကိမ္ စီးနင္းပါေသးတယ္။ ၂၀၀၇၊ ႏို၀င္ဘာ ၂၉ မွာေတာ့ စစ္အစိုးရက ေက်ာင္းကို ခ်ိတ္ပိတ္သိမ္းယူလိုက္ျပီး က်န္ရွိေနေသာ သံဃာမ်ားႏွင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ ခံယူေနသူ လူနာမ်ားကို ႏွင္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ သာသနာေရးအျပင္ လူမႈေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈမွာ တက္ၾကြတဲ့ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း တေက်ာင္း နိဂုံးခ်ဳပ္သြားရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာ ၅ မွာ အဆင့္ဆင့္ တိမ္းေရွာင္ရင္းႏွင့္ ထိုင္း ျမန္မာ နယ္စပ္ကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ၂၀၀၈ မတ္ ၁၁ မွာေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႔ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ေရႊ႔ေျပာင္း သီတင္းသုံးပါတယ္။ သူတို႔ဥပေဒအရေတာ့ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႔ေနခ်ထားျခင္း ခံရတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုရဲ႔ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၈ ဧျပီလ ၁၀ ရက္ ၀န္းက်င္မွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႔ လႊတ္ေတာ္လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မီတီမွာ ၎ရဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံမ်ားကို တင္ျပမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာရဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ၊ စစ္တပ္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ေငြေၾကးရင္းႏွီးမႈမ်ား ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈ၊ လုံျခဳံေရးေကာင္စီက ျမန္မာအေရးကို ျပတ္ျပတ္သားသား အေရးယူမႈနဲ႔ တရုတ္ ရုရွားတို႔ကို ေျဖာင့္ျဖျပီးေတာ့ အေမရိကန္က ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ဖို႔ေတြကို တိုက္တြန္းခ်င္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဦးပညာသီရိ
၁၉၇၉ ေအာက္တိုဘာမွာ ပဲခူးတိုင္း ေ၀ါျမိဳ႔နယ္မွာ ေမြးဖြားပါတယ္။ အသက္ ၂၀ မွာ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ သာေကတျမိဳ႔နယ္က စာသင္တိုက္တတိုက္မွာ စာသင္သားတဦး အျဖစ္ သီတင္းသုံးပါတယ္။
၂၀၀၇ ၾသဂုတ္လ ေလာင္စာဆီအေရးအခင္းမွာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား အၾကမ္းဖက္ခံရတာေတြကို မ်က္ျမင္ၾကဳံေတြ႔ရျခင္း၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၅ ပခုကၠဴ သံဃာေတာ္မ်ား အၾကမ္းဖက္ ခံရျခင္းတို႔ကို ၾကားသိရျခင္းတို႔ေၾကာင့္ စက္တင္ဘာ ၂၂ ကစတင္ျပီး သံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေမတၱာသုတ္ရြတ္ဆိုပြဲေတြမွာ ပါ၀င္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၂၆ ရက္ စစ္တပ္က ေရႊတိဂုံဘုရား အေရွ႔မုဒ္မွာ လက္နက္မဲ့သံဃာေတာ္ေတြကို အၾကမ္းဖက္ ျဖိဳခြဲဖမ္းဆီးခ်ိန္မွာ မ်က္ျမင္သက္ေသတဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ္ကေနျပီး ဆူးေလကို ျပန္လည္ လူစု ခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၂၇ မွာ ဦးပညာသီရိနဲ႔ အျခား သံဃာေတာ္ ၅ ပါးတို႔ ဦးေဆာင္ျပီး သံဃာေတာ္ ၁ ေသာင္း၊ လူထုပရိသတ္ ၁ သိန္းကို စည္းရုးံလို႔ ဆူးေလေစတီေတာ္အထိ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ီတက္ပြဲကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး သတင္းေထာက္ ခန္းဂ်ိနာဂအီ ေသနတ္မွန္ ေသဆုံးတာ၊ ဆႏၵျပသူ တဦး က်ဆုံးတာ၊ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္ တပါး လက္ေမာင္းမွာ ဒဏ္ရ ရတာေတြကို မ်က္ျမင္ ၾကဳံေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ၂၇ မွာ သာေကတျမိဳ႔နယ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကို စစ္တပ္က စီးနင္းဖုိ႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ ျမိဳ႔နယ္က ျပည္သူေတြ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ၾကလို႔ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ၂၆ ရက္ေန႔က ေတာင္ဥကၠလာက ေငြၾကာယံနဲ႔ မိုးေကာင္း ေက်ာင္းမ်ား၊ သကၤန္းကၽြန္း မဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္မ်ားကို စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္ခဲ့စဥ္ကလုိ ထိ္ခိုက္ပ်က္စီးျခင္းနဲ႔ ကင္းခဲ့ရပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၃၀ မွာေတာ့ ဦးပညာသီရိက ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွ တိမ္းေရွာင္ခဲ့ရပါတယ္။
စက္တင္ဘာ ၂၇ မွာ အဖမ္းဆီးခံရျပီး ေအာက္တိုဘာ ၈ ရက္မွာ ျပန္လြတ္လာတဲ့ မိတ္ေဆြ သံဃာေတာ္တဦးရဲ႔အဆိုအရ အက်ဥ္းစခမ္းမ်ားမွာ သံဃာေတြကို လူ၀တ္လဲျပီး ရို္က္ႏွက္ စစ္ေဆးေၾကာင္း၊ ဓာတ္ပုံမ်ားတြင္ ပါ၀င္တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ခိုင္းေၾကာင္း သိရိွရပါတယ္။ သူရဲ႕႔ ဓာတ္ပုံ စစ္တပ္လက္ထဲမွာ ရွိေနတာကို သိရလို႔ နယ္စပ္အထိ တိမ္းေရွာင္ခဲ့ရာမွာ ၂၀၀၇ ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္မွာ ထိုင္း ျမန္မာ နယ္စပ္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။
၂၀၀၈ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ျပည္သူတို႔ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ (အစိုးရက ေဆာင္ရြက္ေပးတာ ဆိုေပမယ့္၊ ျပည္သူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းတဲ့ အစိုးရဆိုေတာ့၊ အေမရိကန္ျပည္သူေတြက ၀ိုင္း၀န္းၾကတာလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္)။ ေျပာင္းေရႊ႔ခိုလႈံခြင့္ရပါတယ္။
ဦးေဃာသိတနဲ႔အတူ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႔ လႊတ္ေတာ္လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မီတီမွာ ၎ရဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံမ်ားကို တင္ျပမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားလူသတ္မႈမ်ား ရပ္တန္႔ႏိုင္ဖ္ို႔အတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာေရး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔တကြ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လုံး၀လြတ္ေျမာက္ေရး နဲ႔ ကုလလုံျခဳံေရး ေကာင္စီက ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေပးေစခ်င္တယ္လို႔ ဆႏၵရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
သမိုင္းထဲမွာ ကမာၻၾကီးလုံးတယ္လို႔ ေျပာမိတာနဲ႔ အသတ္ခံရတဲ့ ပညာရွင္ကို အခုေတာ့ လူတိုင္းက အသိအမွတ္ျပဳရ၊ ေက်းဇူးတင္ေနရပါျပီ။ အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာအတြက္ မိဘ ေမာင္ဘြားေတြ စည္းစိမ္ေတြ စြန္႔ရ ျပီးေတာ့ အသက္ေတြစြန္႔ခဲ့ၾကရလို႔ ေနာင္လာ ေနာက္သားေတြမွာ ဂုဏ္ယူစရာ ေမာ္ကြန္းေတြ ရွင္သန္ က်န္ရစ္ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာလည္း သမိုင္းတြင္ မ၀င္ေသးေပမယ့္ ယခုလက္ေတြ႔ သက္ရွိ ရာဇ၀င္ေတြက မိမိတို႔ ေရွ႔ေမွာက္မွာ အရွင္လတ္လတ္ၾကီး အသက္ေတြရႈ၊ ရင္ေတြ ခုန္ျပီး တရားမွ်တမႈနဲ႔ အမွန္တရားအတြက္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားခဲ့ရတာေတြကို ကမာၻၾကီးကို သက္ေသျပဳလုိ႔၊ ဒီ သုႏၵရီေျမၾကီးကို သက္ေသျပဳလို႔ ေရးထိုးေနၾကတာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ မိုးမခ ကလည္း အဲသည္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးက ေပၚထြက္လာတဲ့ အမ်ဳိး ဘာာသာ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ စြန္႔စားတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ အသံကို ထုတ္ေဖာ္ျပီး စာဖတ္သူေတြဆီအေရာက္ အမွတ္တရ သိမ္းဆည္း လက္ဆင့္ကမ္းဖိ္ု႕႔ ေပးလိုက္ခ်င္တာပါပဲ။(ဦးေဃာသိတ နဲ႔ ဦးပညာသီရိ)ံ
