ဓနိက်ဲက်ဲ မိုးထားေသာ ေခါင္မိုးေပၚသို႔ တေပါက္ေပါက္ က်ေနေသာ မိုးစက္သံမွ လြဲလ်င္ ပတ္၀န္းက်င္ တခုလံုး တိတ္ဆိတ္ ေနသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကုန္ပစၥည္း တခုခုကို ေအာ္ဟစ္ ေရာင္းခ်သံ လိုလို အသံ သဲ့သဲ့ေၾကာင့္ အသံလာရာသို႔ ဦးဘျမင့္ နားစြင့္မိသြားသည္။ အသံသဲ့သဲ့ေလးသည္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာၿပီး ပီသစြာ ၾကားလိုက္ရခ်ိန္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနရာမွ ကုန္းထၿပီး တဲေအာက္သို႔ အေျပးၾကည့္လိုက္မိသည္။
၂၀၀၈ နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းဒဏ္ ခံခဲ့ရသည့္ လပၸတၱာၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ ေဆာက္လုပ္ဆဲ သံုးမိုင္ၿမိဳ႕သစ္ (ဓာတ္ပံု - ဧရာဝတီ)
အျပာေရာင္ ပုဆိုးပိုင္းျပတ္ ကေလးႏွင့္ ထုပ္ပိုး ထားသည့္ ရက္သား အရြယ္ ကေလး တဦးကို ပိုက္ခ်ီရင္း “ဘယ္သူ ယူမလဲ။ ဘယ္သူ ေခၚေမြးမလဲ” ဟု တအိမ္၀င္ တအိမ္ထြက္ ကေလး လိုက္လံ ေပးေနေသာ ေျခဆံုး ေခါင္းဆံုး နႏြင္းမ်ား ၀ါထိန္ေနေအာင္ လိမ္းထားေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တဦး၏ အသံေၾကာင့္ ဦးဘျမင့္ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားၿပီး မိမိနားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ မယံုႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္။
“ဒီလိုေနရာမွာ အေျခအေနေတြ ဆိုး၀ါးတယ္ ဆိုတာ သိေပမယ့္ ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး” ဟု မိမိ၀မ္းႏွင့္ လြယ္ေမြး ထားေသာ
ကေလးကို လိုက္ေပး ေနသည့္ အသက္၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဦးဘျမင့္က ဆိုသည္။
ဦးဘျမင့္သည္ လပြတၱာၿမိဳ႕မွ ၄ နာရီေက်ာ္ၾကာ စက္ေလွျဖင့္ သြားရေသာ က်ားေခ်ာင္းေက်းရြာ၌ နာဂစ္မုန္တိုင္းလြန္ တည္ေဆာက္ ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရန္ တာ၀န္က်လာသည့္ ကုလသမဂၢ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္ (UNDP) မွ ၀န္ထမ္းတဦးျဖစ္သည္။
က်ားေခ်ာင္းေက်းရြာတြင္ ေနထိုင္ေသာ မေဌးႏိုင္သည္ မလႊဲသာမေရွာင္သာသည့္ ကိစၥေၾကာင့္ ကေလးကိုယ္၀န္ရရွိၿပီး ေမြးဖြား လိုက္ရေသာ္လည္း ယင္းကေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေကြ်းေမြးရန္ မျဖစ္ႏိုင္သည့္အတြက္ သူမ်ားကို ေမြးစားရန္ လိုက္ေပး ေနရေၾကာင္းကို ဦးဘျမင့္ကို ရွင္းျပေနသည္။
“ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္ျဖစ္ေနတဲ့ က်မနဲ႔ေနရင္ ဒီကေလး ေသသြားမွာ” ဟု မေဌးႏိုင္က ေျပာရင္း ငိုေကြ်းေနရွာသည္။ မုန္တိုင္း တိုက္ခိုက္ၿပီး ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ထိ အလုပ္အကုိင္ အတည္အက်မရွိသည့္အတြက္ ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲကို
ႀကံဳသလို ေက်ာ္ျဖတ္ေနရသည္။
နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ တရြာလံုးနီးပါး ေသေၾကပ်က္စီး ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရသည့္ က်ားေခ်ာင္းေက်းရြာ၏ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာ
ေန႔လယ္ခင္းသည္ တခဏတာဆူညံၿပီး ပံုမွန္အေျခအေနသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားေသာ္လည္း ဦးဘျမင့္ရင္ထဲတြင္ ဆူပြက္လ်က္ က်န္ခဲ့သည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၂ ရက္ႏွင့္ ၃ ရက္ေန႔တြင္ တိုက္ခတ္ခဲ့ေသာ ျပင္းထန္လွသည့္ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း မုန္တိုင္းေၾကာင့္ လူေပါင္း ၁၄၀၀၀၀ ခန္႔ ေသဆံုးခဲ့ၿပီး ၅၀၀၀၀ ေက်ာ္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သည္။ မုန္တိုင္းတုိက္ခတ္ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပမွ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ ေဒသခံမ်ားကို ဘ၀သစ္မ်ားျပန္လည္ စတင္ႏိုင္ရန္ ကူညီခဲ့ေသာ္လည္း ထိေရာက္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ ေသးေပ။
ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီအတိုႏွင့္ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ အနက္ေရာင္အစင္း ၀တ္ဆင္ထားၿပီး အညိဳေရာင္ ဦးထုပ္ကေလးကို
ဦးေခါင္းေပၚ တင္႐ံုတင္ထားေသာ အသက္ ၁၁ ႏွစ္ရွိ ေမာင္မဲလံုးမွာ ပူျပင္းၿပီး အက္ကြဲေနေသာ ေျမႀကီးမ်ားေပၚ ဖိနပ္္မပါဘဲ
ရႊံ႕မ်ားအထပ္ထပ္ ေပက်ံေနသည့္ ေျခဗလာျဖင့္ ေလွ်ာက္လာရင္း “ေမႀကီး ရြာမွာပဲေနၿပီး ေစ်းေရာင္းလို႔မရဘူးလား။ ေမႀကီး ေမႀကီး”ဟု မိခင္မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး တဂ်ီဂ်ီႏွင့္ ေလွဆိပ္ေရာက္သည္အထိ မနားတမ္းေျပာလာသည္။
မိခင္မ်က္ႏွာကိုသာ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး သူျဖစ္ခ်င္သည့္စကားေတြ ေရရြတ္လာရာ ေျမႀကီးေပၚမွ ခဲလံုးမ်ား၊ ငုတ္မ်ား၊ အခြ်န္အတက္မ်ား ႏွင့္ သူ၏ ေျခေထာက္တို႔ တိုက္မိ နင္းမိ ဆူးမိမႈမ်ားကို ဂ႐ုမျပဳႏိုင္။ နာက်င္လို႔ နာက်င္မွန္းမသိ။ အျပင္ပန္း နာက်င္မႈသည္ သူ၏
ရင္ထဲမွနာက်င္မႈကိုေတာ့ အံမတုႏိုင္ပါ။
ေမာင္မဲလံုး လိုက္ပါသြားမည့္ ပဲ့ေထာင္ကို ေက်ာခိုင္းရပ္ၿပီး က်ပ္ေငြ ၄၅၀၀၀ ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း အံက်ိတ္ ငိုေကြ်းေနေသာ မိခင္ကို “ေမႀကီး၊ ေမႀကီး” ဟု ေအာ္ဟစ္ေနသည့္ ေမာင္မဲလံုး၏ ပံုရိပ္သည္ ေလယာဥ္ကြင္းေက်းရြာမွ ပဲ့ေထာင္ေလး တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားေသာ္လည္း မိခင္အတြက္ ရင္နင့္ၿပီး မေမ့ေပ်ာက္ႏုိင္ေသာ ပံုရိပ္္ပါ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ေနအိမ္မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္စေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြ်န္းေပၚရွိ လူမ်ား မုန္တိုင္း မတိုက္ခတ္စဥ္ကတည္းက သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္မႈမ်ား ရွိေသာ္လည္း မုန္တိုင္းၿပီးေနာက္ပုိင္းတြင္ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္မႈ
ႏွစ္ဆျမင့္တက္လာေၾကာင္း အျပည္ျပည္တိုင္ရာ ကေလးမ်ား ရန္ပံုေငြအဖြဲ႔ (UNICEF) မွ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ဆိုသည္။
ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္အတြက္ သားသမီးမ်ားကို ရင္နာစြာျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကသကဲ့သို႔ မိဘမဲ့ကာ ခိုကိုးရာမဲ့ေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလးမ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရာင္းစားပစ္ျခင္း၊ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ရင္းၿပီး ေငြရွာျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ လာၾကသည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလးအမ်ားစုသည္ ေက်းရြာအတြင္းရွိ အသက္အရြယ္ႀကီး မုဆိုးဖိုမ်ားႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်မႈ မ်ားျပားေန သည္။
“မိဘမရွိေတာ့ အားကိုးမရွိဘဲ ထမင္းငတ္တဲ့ဒဏ္ မခံႏိုင္လို႔ ယူလိုက္တာ” ဟု အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ သစ္ပုတ္ေက်းရြာရွိ
မိန္းကေလးတဦးသည္ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ရွိ မုဆိုးဖိုတဦးႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳရျခင္း အေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ၿပီး ၂ ႏွစ္ႏွင့္ ၃ လၾကာျမင့္ခ်ိန္တြင္ အရာရာေျပာင္းလဲစ ျပဳလာေသာ္လည္း မုန္တိုင္းသင့္ေဒသတြင္
မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာသည္ စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ေရြးျမစ္ႏွင့္ ျပာမေလာ့ျမစ္ကို မီွခိုၿပီး ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ကြန္ပစ္ရင္း ငါးဖမ္း၀မ္းစာရွာလာသည့္ တံငါသည္မ်ားသည္ အခ်ိန္တိုင္း ငါးဖမ္းထြက္ေသာ္လည္း ငါးမရေသာ ေန႔ရက္က တရက္မကေသာေၾကာင့္ ၀မ္းေရးမမွန္။ အံု႔မိႈင္းေနေသာ မိုးသားေအာက္တြင္ အခ်ိန္လုၿပီး လယ္စိုက္ေနေသာ လယ္သမားမ်ားမွာလည္း ေငြေၾကးႏွင့္ အားအင္မ်ား အျပည့္ထည့္ စိုက္ပ်ိဳးေသာ္လည္း စားမေလာက္။
ရာသီဥတုမမွန္ေသာေၾကာင့္ ဆားလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္သူမ်ားလည္း အ႐ံႈးမ်ားသျဖင့္ ဆားလုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆိုင္းထားရသည္။ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသ၏ အဓိကလုပ္ငန္းႀကီး ၃ ခုျဖစ္ေသာ လယ္လုပ္ငန္း၊ ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းႏွင့္ ဆားလုပ္ငန္းမ်ားမွာ အခက္အခဲမ်ားေၾကာင့္ စား၀တ္ေနေရးကို ဆိုး၀ါးစြာထိခိုက္ၿပီး လူမႈေရးက႑မ်ားပါ ထိခိုက္လာေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားက
ေျပာသည္။
“အလုပ္အကိုင္ မေကာင္းေတာ့တာလည္း ပါတယ္။ ရြာသူရြာသားေတြက ေထာက္ပံ့မႈေတြအေပၚ ေမွးလိုက္ေနတဲ့ အခ်က္လည္း ရွိတယ္”ဟု NGO၀န္ထမ္း တဦးက ဆိုသည္။
အဖန္ဖန္သံုးပါမ်ားၿပီး စြန္းေထးေနေသာ အ၀တ္စတစကို ညာဘက္လက္မွကိုင္ၿပီး စားပြဲကို အားပါးတရ သုတ္ကာ “ေငြသံုးေသာင္းေလာက္ရဖို႔ တေန႔ ၅ နာရီေလာက္ပဲ အိပ္ၿပီး ေန႔တိုင္း အလုပ္လုပ္ေနရေတာ့ အေမ့ကို စိတ္ဆိုးမိတယ္” ဟု ေလသံသဲ့သဲ့ျဖင့္ ဖိုးေဇာ္က ေျပာသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ႐ုပ္ရွင္႐ံုႏွင့္ သင္တန္းမ်ားကို အမွီျပဳဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ေနေသာ စားေသာက္ဆိုင္တဆိုင္တြင္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္မွစ၍
စားပြဲထိုးလုပ္ကိုင္လာခဲ့ရသည္။ သံုးလတခါ၊ ငါးလတခါ ရြာသို႔ျပန္ၿပီး လစာေငြ အေမ့ဆီ သြားေပးခ်ိန္တြင္သာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာ လြတ္လပ္စြာ အိပ္စက္ရေသာ္လည္း “ ထ ထ ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ လုပ္ေတာ့” ဆိုေသာ အေမ့စကားသံကို ေတြးမိတိုင္း ၀မ္းနည္း နာက်င္ခဲ့ရသည္။
သူသည္ ေငြမရွိလ်င္ မရပ္တည္ႏိုင္ေသာ မိသားစုဘ၀အေျခအေနေၾကာင့္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္မလာခ်င္ဘဲ ျပန္ျပန္လာရေသာ ေန႔ရက္မ်ားကို မုန္းတီးေနဆဲျဖစ္ပါသည္။
