ကခ်င္ျပည္နယ္က လမ္းလုပ္အားေပး၊ မလိုက္ႏိုင္က တအိမ္ ၆၀၀၀။

ကခ်င္ျပည္နယ္၊ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ ေက်းရြာအုပ္စုမ်ားမွ ေဒသခံမ်ားသည္ ပင္းေဘာႏွင့္ အင္းေတာ္ႀကီး ေဒသရိွ ေခ်ာင္း၀သို႕ဆက္သြယ္မည့္ မိုင္ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ရွည္လ်ားမည့္ လမ္းေဖာက္လုပ္ရန္အတြက္ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏို၀င္ ဘာလကုန္ပိုင္းမွ စတင္၍ လုပ္အားေပးလုိက္ေနရသည္။

မိုးေကာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေတာင္ဘက္တြင္ရိွသည့္ ပင္းေဘာ၊ ပင့္သာ၊ ေတာင္နီ၊ တိုက္ေ၀ၚကုန္း၊ နမၼန၊ နန္းခြင္၊ အင္ က်င္းကုန္း၊ ကုန္းတန္းစသည့္ေက်းရြာအုပ္စုမ်ားရိွ ေဒသခံမ်ားက တအိမ္တေယာက္ႏူန္းျဖင့္ လုပ္အားေပး လိုက္ ၾကရၿပီး မလိုက္ႏိုင္လ်င္ ေက်းရြာအာဏာပိုင္မ်ားကိုယ္တိုင္ ေငြေကာက္ေနသည္ဟု မိုးေကာင္းၿမိဳ႕သားက ေျပာ သည္။

“အခုက လုပ္အားေပးေခၚတာက လမ္းေဖာက္ဖို႕နဲ႕ တံတားေဆာက္မယ္ေပါ့ေလ။ တံတားေဆာက္မယ္ ဆိုရင္ လုပ္အားမေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ေငြေၾကးတည့္၀င္ေပါ့။ တအိမ္ကိုေျခာက္ေထာင္။ လူထုက ေကာက္ တဲ့ခါ ထည့္ရတယ္ေလ။ မထည့္လို႕မွ မရတာ။ ကယကေတြ ဦးစီးၿပီး ေကာက္တယ္ဆိုေတာ့။ လုပ္ႏိုင္ တယ္ဆိုရင္ ေပးစရာ မလိုဘူးေပါ့။ အခုက ဒီရဲ႕ ကုန္က်စရိတ္ကို အမွန္က ရြာတိုင္းရြာတိုင္းက တအိမ္ ေထာင္စီကေန ထည့္၀င္ရတဲ့ သေဘာ။ အုပ္စုမ်ားတဲ့ဟာ ရြာ အိမ္ေျခမ်ားရင္ေတာ့ ငါးေထာင္ႏူန္းျဖစ္ သြားတာေပါ့။ အိမ္ေျခနည္းတဲ့ဟာ ေျခာက္ေထာင္ေပါ့။”ဟု မိုးေကာင္းၿမိဳ႕သားက ေျပာသည္။

ေဒသခံ ေက်းရြာသားမ်ားအေနျဖင့္ အလုပ္က်ပ္ေန၍လည္းေကာင္း၊ လုပ္အားေပးထည့္ရန္ လူမရိွ၍လည္း ေကာင္း ေငြထည့္ေနၾကရသည္ဟု အဆိုပါ ေဒသခံက ေျပာသည္။

ယခုလမ္းေဖာက္၊ တံတားေဆာက္လုပ္အားေပးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဒသခံလူထု စိတ္ပ်က္ေနၾကေၾကာင္း ေဒသခံ က ေျပာသည္။

“အဲဒီအတြက္ကေတာ့ ၿငီးျငဴတာေပါ့၊ မၿငီးျငဴလို႕မရဘူးေလ၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ လယ္ယာလုပ္ငန္းက လည္း အခုမွ စပါးသိမ္းၿပီးစအခ်ိန္ စပါးေတြကို ထားသိုရတဲ့အခ်ိန္မွာမွ သူတို႕က လုပ္အားေပးဆို ေတာ့ ၿငီးျငဴတာေပါ့၊ လမ္းေဖာက္တာ သူတို႕နယ္ခံေတြ ေတာ္ေတာ္ကို ၿငီးျငဴတာ၊ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဒီဟာက အစိုးရက လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြ။ ကုန္က်စရိတ္က်ခံရင္ သူတို႕ဘဲ က်ခံရမွာ၊ အခုက ဘယ္လို လဲဆိုေတာ့ ဒီမွာရိွတဲ့ နယ္ခံေတြ အၿမဲတမ္းလို ျဖစ္ေနတာ၊ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာေပၚလစီဘဲ ခ်ခ် ဒီမွာ နယ္ခံဘဲေလ၊”ဟု ေဒသခံက ေျပာသည္။

အန္တီစုႏွင့္ဂမ္ဘာရီ

ကုလမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္၏ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ အီဗရာဟင္ ဂမ္ဘာရီသည္ ၎၏ ခရီးစဥ္ၿပီးဆုံးသည့္ ယေန႔ မျပန္ခင္ နာရီပိုင္းအလိုတြင္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ ရသြားေၾကာင္း သိရသည္။

ဒီေန႕သတင္းမ်ားအရ အန္တီစုႏွင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ တာ၀န္ရွိသူ ၃ ဦးႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုခြင့္ကို နအဖမွ ခြင့္ျပဳလုိက္သည္ဟုထပ္မံ ၾကားသိရပါသည္။ မည္သည့္ေန႕တြင္ ေတြ႕ဆံုမည္ မသိရေသးေခ်။

အန္တီစု က်န္းမာစြာျဖင့္ တိုင္းျပည္အက်ိဳး ထမ္းရြက္ႏိုင္ပါေစ။

၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေျမေအာက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မမီးမီးရဲ႕ သေဘာထား

၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေျမေအာက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မမီးမီးရဲ႕ သေဘာထားေလးကို ႏွစ္သက္စြာ မွ်ေ၀ေပးတာပါ။

က်မတို႔ တိမ္းေရွာင္ေနရေပမယ့္ က်မတို႔နဲ႕ ဆက္သြယ္ႏုိင္ တဲ့ ေနရာေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြဟာ လူကိုယ္တိုင္၏ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း ေတြေသာ္ လည္းေကာင္း က်မတို႔ကို သူတို႔ အျမဲတမ္း ဆက္သြယ္ပါတယ္။ သူတို႔ လုပ္မယ့္ဟာ ေတြကိုလည္း က်မတို႔ကို သူတို႔ ေျပာျပပါတယ္။ က်မတို႔က သူတို႔ကို ဦးေဆာင္မႈ မေပးပါဘူး။ သူတို႔ရင္တြင္းက ဆႏၵနဲ႔သူတို႔ဘာသာ သူတို႔ေဖၚထုတ္ေနၾကတာပါ။

က်မတို႔က ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဆိုၿပီး ဖြဲ႕ထားတာကိုက က်မတိုခ်ည္းမဟုတ္ဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကေနစၿပီးေတာ့ ယေန႔အထိ က်မတို႔ျမန္မာျပည္ကို အလင္းေရာင္ပြင့္လန္းလာေအာင္လုပ္ႏုိင္တဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္အားလံုးကို ဆိုလိုပါတယ္။ က်မတို႔အကိုေတြမရွိေတာ့လည္း က်မတို႔ဆက္လုပ္တယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ က်မတို႔တိမ္းေရွာင္ေနရေပမယ့္လည္း ၈၈ မ်ဳိးဆက္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေသမသြားပါဘူး။ ေနရာအႏွံ႔မွာ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ ၿဖိဳခြင္းၿဖိဳခြင္း က်မတို႔ ၈၈ ေက်ာင္းသားမ်ဳိးဆက္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေသမသြားပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ အခုလို ေက်ာင္းသားေတြ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

က်မအေနနဲ႔ကေတာ့ ၁၉၈၈ လိုမ်ဳိး ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္မႈေပါ့၊ အဲဒီလိုျဖစ္မႈမ်ဳိးႀကီးကို က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သူလူထုေတြ အေနနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္ၿပီးေတာ့ မခံစားေစခ်င္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အခုလိုမ်ဳိးသာ အာဏာကိုသုံးၿပီးေတာ့ လိုက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၈၈ ထက္ဆိုးတဲ့ အာဏာရွင္မွန္သမွ် လုံး၀ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေစမယ့္ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ က်မေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

မမီးမီး
၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား အဖြဲ႕

ပခုကၠဴသံဃာမ်ား အစိုးရ၏ လူထုေထာက္ခံပဲြကို ကန္႕ကြက္ဆႏၵျပ

ျမန္မာအစိုးရမွ ကမကထျပဳက်င္းပေသာ ပခုကၠဴၿမိဳ႕မွ လူူထုေထာက္ခံပဲြကို ကန္႕ကြက္သည့္အေနျဖင့္ သံဃာ ေတာ္မ်ားက ယေန႕နံနက္တြင္ ၿမိဳ႕အတြင္းသို႕ စီတန္းလွည့္လည္ႈ ေမတၱာပို႕ဆုေတာင္းကာ ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည္။

သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဆႏၵျပပဲြကို နံနက္ ၉နာရီခန္႕တြင္ စတင္ခဲ့ၿပီး ဆႏၵျပရသည့္အေၾကာင္းကို ဆႏၵျပပဲြတြင္ပါ၀င္ ခဲ့ေသာ ပခုကၠဴၿမိဳ႕မွ သံဃာေတာ္တပါးက ယခုလို မိန္႕ၾကားသည္။

ဦးဇင္းတို႕ဒါ ပခုကၠဴမွာ လူထုေထာက္ခံပဲြ အတင္းအဓမၼလုပ္ခိုင္းေနတာ။ သူတို႕က မလိုက္ခ်င္ဘဲ လိုက္ ခိုင္းလို႕ ဦးဇင္းတို႕က ဒါ လက္သင့္မခံဘူး။ လက္သင့္မခံတဲ့အတြက္ ဦးဇင္းတို႕က ထြက္တာပဲ။

သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဆႏၵျပပဲြသည္ ပခုကၠဴၿမိဳ႕ေဘာ္လံုးကြင္းတြင္ ယေန႕ နံနက္ေလးနာရီခန္႕က စတင္၍ ၇နာရီခဲြ ခန္႕တြင္ ၿပီးဆံုးခဲ့ေသာ အစိုးရမွ ဦးစီးက်င္းပသည့္ လူထုေထာက္ခံပဲြမ်ား ကန္႕ကြက္ဆႏၵျပျခင္း ျဖစ္သည္။

ဆႏၵျပပဲြတြင္ ပခုကၠဴၿမိဳ႕၏ အဓိက စာသင္တိုက္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ မဟာ၀ိဇယရာမတိုက္ (အေရွ႕တိုက္)၊ မႏၱေလး တိုက္ (အေနာက္တိုက္)၊ မဟာ၀ိသုဒၶါရာမတိုက္( အလယ္တိုက္)ႏွင့္ ေဗာဓိမ႑ိဳင္တိုက္မွ သံဃာေတာ္၃၀၀ရာ ခန္႕ ပါ၀င္ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းခဲ့ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားေနာက္မွ ျပည္သူ ၄၀၀ေက်ာ္လိုက္ပါ အားေပးခဲ့သည္။

သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဆႏၵျပလွည့္လည္စဥ္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္၏ ေမတၱာပို႕ႏွင့္ ေမတၱာသုတ္မ်ားကို ရြတ္ဆိုခဲ့ ၾကသည္။

နံနက္ ၁၀နာရီခဲြခန္႕တြင္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ေပါက္လမ္းမွတဆင့္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႕ ၾကြခ်ီကာ ဘူတာရံုတြင္ လူစုခဲြ ခဲ့ၾကေၾကာင္း ဆႏၵျပရာတြင္ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ကိုယ္ေတာ္တပါးက ေျပာသည္။

အာဏာပိုင္မ်ားက သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဆုေတာင္းဆႏၵျပပဲြကို တစံုတရာေႏွာက္ယွက္ဟန္႕တားျခင္းမရိွခဲ့ေပ။

အစိုးရမွ ဦးစီးက်င္းပေသာ လူထုေထာက္ခံပဲြအတြက္ အတင္းအက်ပ္ေခၚယူခဲ့ေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ ပဲြက်င္းပ ရာ ေဘာ္လံုးကြင္းအထိလိုက္ပါျခင္းမရိွဘဲ လမ္းတ၀က္ အမ်ားအျပား လွည့္ျပန္လာခဲ့ၾကသည္ဟု သိရသည္။

စက္တင္ဘာလ ၅ရက္ေန႕က ပခုကၠဴၿမိဳ႕မွသံဃာေတာ္မ်ားသည္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရ ေသာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႕ လွည့္လည္၍ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႕ခဲ့ရာ အာဏာပိုင္မ်ားက ေသနတ္ပစ္ ေဖာက္ၿဖိဳခြင္းၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားကို ဖမ္းဆီးရိုက္ႏွက္ခဲ့သည္။ သံဃာေတာ္မ်ားက ယင္းက်ဴးလြန္မႈမ်ားအတြက္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရန္ အစိုးရကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း အစိုးရက လက္မခံ၍ နိဳင္ငံႏွင့္အ၀ွမ္းရိွ သံဃာမ်ားက အာဏာပိုင္မ်ားကို ပတၱနိကၠဳဇၹနကံျပဳ၍ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့သည္။

A Monk’s Tale of Protest and Escape From Myanmar

By THOMAS FULLER (The New York Times)
October 26, 2007

MAE SOT, Thailand, Oct. 25 — A 24-year-old Buddhist monk who says he was one of the leaders of the recent protests in Myanmar and escaped last week painted a picture on Thursday of a bare-bones group of young monks planning and organizing what became a nationwide uprising.

During a six-hour interview in this border town, the monk, Ashin Kovida, said he had been elected the leader of a group of 15 of his fellows and led daily protests in Yangon from Sept. 18 through Sept. 27, the day after the authorities began raiding monasteries.

He said he was inspired by the popular uprisings in Yugoslavia against the government of Slobodan Milosevic, videos of which were circulated by dissident groups in Myanmar.

Eight members of his organizing committee are “missing” and six others are hiding in Yangon, he said. He described escaping to Thailand by using a false identification card, dyeing his hair blond and wearing a crucifix.

Many details of Mr. Kovida’s account could not be independently confirmed, but his role as an organizer was well known among nongovernmental organizations in Myanmar, formerly Burma, and Western human rights groups.

Hlaing Moe Than, 37, a leading organizer of students in the September demonstrations who also fled to Thailand, was shown a picture of Mr. Kovida on Thursday and confirmed his identity.

“He is one of the famous leaders among the Buddhist monks during the protests,” Hlaing Moe Than said.

Mr. Kovida’s group received financial help from three well-known Burmese dissidents — an actor, a comedian and a poet — but it did not receive foreign aid during the protests, he said.

One of his main preoccupations, he said, was providing food for the thousands of monks who came to Yangon, Myanmar’s main city, to join the protests. He said he also worried about what he called “fake monks,” whom he suspected the military government had planted.

The spark for the demonstrations came on Sept. 5, when the police fired warning shots at protesting monks in Pakokku, in central Myanmar, Mr. Kovida said.

“The first time I heard the information, I was speechless,” he said. “It was an unbelievable thing.”

Older monks and abbots urged the monks to protest in the monasteries, but the younger monks thought protesting in their cloistered world would do no good, he said.

He reached out to students he had met during alms collections and began to plan marches in Yangon.

“We realized that there was no leadership — a train must have a locomotive,” he said.

He said he helped supervise the printing of hundreds of pamphlets, titled, “The Monks Will Come Out Onto the Streets.”

“We delivered to all the monasteries.” in Yangon, he said. “We tried to distribute to other regions as much as possible.”

On Sept. 18, he led the first column of monks through the streets in Yangon, he said.

On Sept. 19, about 2,000 protesters, including 500 monks, sat on the tiled floor in Sule Pagoda, a focal point of the protests. “To continue demonstrations in a peaceful way we must have leadership,” Mr. Kovida said he told them. “I call on 10 monks to come join me in the front.”

Fifteen monks came forward, he said, to form what they called the Sangga Kosahlal Apahwe, the Monks Representative Group.

“In this country at present we are facing hardships,” he said he told the crowd, after he was elected chairman of the group. “People are starving; prices are rising. Under this military government there are so many human rights abuses. I call on people to come to join together with us. We will continue these protests peacefully every day until we win. If there are no human rights, there is no value of a human.”

He said that, for a week, he met with his group of organizers in the morning and led marches at noon. He said he heard reports on the Burmese-language service of the BBC about other monks who had organized themselves but he had never met them.

Then, on Sept. 26, the government began a violent crackdown. Security forces clubbed and tear-gassed protesters, blocked their path and arrested hundreds.

“The police pulled the monks’ robes and beat them,” Mr. Kovida said. “Nuns were stripped of their sarongs.”

He said he escaped by climbing over a brick wall.

The next day, as the crackdown intensified, he said he changed out of his robes and fled to a village about 40 miles away where, with the help of relatives and friends, he hid in an abandoned wooden hut.

He was so afraid of attracting the attention of neighbors that he suppressed his coughs and never left the dark hut for two weeks, he said. He relieved himself using a plastic bucket, he said, and friends occasionally dropped off food.

On Oct. 12, his adoptive mother, whom he called Daw Thin Thin Khaing, was detained, news that was immediately relayed to him. He fled into the night, barefoot.

“I ran down a large road,” he said. “Whenever a car came I hid in the bushes.”

He headed back to Yangon, he said, where he dyed his hair blond. He bought a crucifix in a local market and, several days later, boarded a bus heading toward the Thai border.

Using a false identity card, he passed about eight checkpoints and reached Myawadi, a border town, on Oct. 17. The next morning, he said, he crossed the Moei River to Thailand in a boat, bypassing the official border post.

An Oct. 18 article in The New Light of Myanmar, the state-run newspaper, accused him of hiding “48 yellowish high-explosive TNT cartridges” in his monastery.

Now, facing almost certain detention in Myanmar, Mr. Kovida said he would request refugee status in Thailand.

“I have been in the monkhood since I was so young,” he said. “My whole life, I have been studying only Buddhism and peaceful things.”

ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး

အပူေရာင္လူိင္းေတြ တျဖတ္ျဖတ္ေတာက္လို႔ မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြၾကားမွာ ကစဥ့္ကလ်ား ေျပးေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ၊ တဟူးဟူး မႈတ္ထုတ္ ေနတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေတြၾကားမွာ အၿပိဳၿပိဳ အလဲဲလဲ အလံေတြ၊ အလံေတြ လမ္းမထက္မွာ အတံုးအ႐ံုးနဲ႔ ပိုင္ရွင္မဲ့ ဖိနပ္ေတြ၊ အိုင္ထြန္းေနတဲ့ ေသြးကြက္ေတြ၊ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ေနတဲ့ သေျပခက္ေတြ ေပါက္ျပဲေနတဲ့ ဘုရားပံု ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ၊ သံဆူးၾကား ညပ္ေနတဲ့ သဃၤန္းစ ေတြ အားလံုးကို ျမင္ေနတယ္။
က်မ ႏိုးထပါရေစေတာ့။ ကိုယ္ေပၚကို မြန္းက်ပ္စြာ ဖိနွိပ္ထားတဲ့ လက္ၾကမ္းႀကီးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ အသက္႐ွဴမရ ကယ္ၾကပါဦး၊ သိေန တယ္ အရာရာကို လံုး၀ကို လႈပ္မရတာတခုပဲ၊ အိပ္မက္ မဟုတ္မွန္းလည္း သိေနတယ္။ ဒါဆို ဘီလူး စီးတာလား၊ သိေနရဲ႕ ျမင္ေနရဲ႕ လႈပ္လို႔ကို္ မရျဖစ္ေနတာပဲ။ မိုးၿခိမ္းသံေတြလည္း အဆက္မျပတ္ ၾကားေနရတယ္။ ဘာေတြလဲ၊ ကယ္ၾကပါဦး၊ လြင့္ကနဲ ႐ုတ္တရက္ ျပဳတ္က်သြားတယ္။

ဟိုး..အျမင့္ႀကီးက ျပဳတ္က်သလို အသည္းတေအးေအး ရွိေနသလို တလွပ္လွပ္နဲ႔ေပါ့။ ေရစီးေၾကာင္းႀကီး တခုတည္းကို ျပဳတ္က် သြားသလို ထူးဆန္းတာက ေရလံုး၀ စိုမေနဘူး။ လြတ္ၿပီကြၽတ္ၿပီေပါ့။ ကုန္း႐ုန္းထခ်ိန္မွာပဲ ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ေမ်ာပါလာတဲ့ သ႑ာန္ တခု၊ ဘာမ်ားပါလိမ့္လို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လို္က္ေတာ့ အညိဳအမည္း စြဲေနတဲ့ ခႏၶာကို္ယ္တခု ေမ်ာလာေနတယ္။ ဦးျပည္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ သဃၤန္းစက လည္ပင္းမွာ ပတ္ၿငိေနတယ္။ အလို … ဘုရားေရ … အ႐ွိဳးးရာအျပည့္န႔ဲ အသက္ကုန္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ အေလာင္းပါလား … ဘုရား … ဘုရား …။
အား …
႐ႊံ႕ထဲႏြံထဲကေန က်ဳံး႐ုန္းထကာ ေရေျမာင္းေဘာင္ေလးတခုကို ေမးတင္ၿပီး ငို႐ိွဳက္မိတယ္။ ရင္ထဲ နာက်င္လြန္းလို႔ရင္ကြဲမ တတ္ပဲ။ အသက္ကို မနည္းပင့္႐ွဴရင္းက အခုမွ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ ဘုရားေရ … အမႈိက္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ေရေျမာင္းႏႈတ္ ခမ္းစပ္မွာ ဒါက ဘာပါလိမ့္၊ ဦးေႏွာက္စေတြ … ေသြးေတြ စြန္းထင္းေပက်န္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္စေတြ၊ အသံကုန္ ျခစ္ေအာ္လိုက္မိတယ္။
အားကုန္ လြင့္ထြက္သြားသလို ျဖစ္သြားၿပီး အုတ္ခဲပံုေတြၾကားမွာ ေခြေခြေလး ပံုလဲသြားျပန္တယ္။ ဘုရား … ဘုရား … ဘာေတြမ်ား ဆက္ျဖစ္ဦးမွာပါလိမ့္ (အေမေရ…)။ ေသြးညိဳညိဳစေတြ ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္ အုတ္ခဲပံုေလးေတြနဲ႔ ေသြးကြက္ေလးေတြကို ၀န္းပတ္ ထားတယ္။ ဘာေလးေတြပါလိ္မ္။ ေက်ာင္းတိုက္ေဘးမွာ ငို႐ိွဳက္ေနတဲ့ အေမအိုေတြ၊ မ်က္ႏွာေလးေတြ မႈန္မိႈင္းေနတဲ့ သီလရွင္ ဆရာ ေလးေတြ၊ သူတို႔ေဘးမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ထိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ငူငူႀကီး ေအာက္ကိုေငးစိုက္ ၾကည့္ေနတဲ့ ပံု႔ပံု႔ႀကီး ထိုင္ေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါး၊ ေက်ာင္း၀န္းတိုက္ထဲမွာ စီတန္းထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ပတ္တီး အေဖြးသား ေတြနဲ႔ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ႀကပါလိမ့္ …။ လြင့္ကနဲ လွည့္္္ပတ္ၾကည့္မိေတာ့ အားလံုး ၿပိဳက်ပ်က္စီးေနတဲ့ ဘုရားစင္ေတြ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ေနတဲ့ တရားစာအုပ္ေတြ … မွန္ကြဲစေတြ … ေသြးေတြ … ေသြးေတြ … စကားသံေတြ … သဲ့သဲ့ၾကားေနရတယ္။ မနည္းလြတ္ေအာင္ ေျပးရ တယ္ ဒကာႀကီး … ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြလည္း အိပ္ေနတုန္းေပါ့။ တိုးညင္းၿပီး တုန္ခါေနတဲ့ အသံေတြ …
႐ုတ္တရက္ အုန္းေမာင္းေခါက္သံေတြ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲထြက္လာတယ္။ ႐ွိဳက္ႀကီးတငင္ငိုေနတဲ့ ေယာက်ၤားရင့္မႀကီး တေယာက္ရဲ႕အသံ ေရဒီ ယို သတၳဳလႈိင္းကေန တုန္ခါၿပီး နားစည္ကို လာထိခတ္ေနတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေတြက တုံးေတြေခါက္ၿပီး ကယ္ပါလို႔အကူအညီ ေတာင္း ေနတာကို က်ေနာ္တို႔မွာ ညမထြက္ရအမိန္႔နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ထြက္ကယ္လို႔မရခဲ့ဘူးဟု ငိုရင္း႐ွိဳက္ရင္း ေျပာေနတဲ့ အသံကို နားေထာင္ရင္းက ဖုန္းခြက္ကို ကိုင္ရင္း မ်က္ရည္ ေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ …။ အလုိ … က်မကိုယ္တိုင္ပါလား၊ မငိုရဘူးေလ … မငိုရဘူး … သတင္းေထာက္ဆိုတာ ခံစားခ်က္ မထည့္ရဘူး၊ တိတ္စမ္း … အသံေတြက ေ၀းသြားလုိက္ နီးလာလိုက္ အသံသြင္းခန္းမမွာ စာ႐ြက္ေလးကိုင္ရင္း မ်က္ရည္ ေတြေတြက်ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ …
ဒါအိမ္မက္လား … တကယ္လား အႀကိမ္ႀကိမ္ လက္ထိပ္ကို ဆြဲစိတ္ေနမိရင္းက နာက်င္လြန္းလာလို႔ လက္ဖ၀ါးေတြကို ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ တဲ့အခါ အလုိ … ေဟာဟို တံတားတဖက္မွာ ႐ွိဳက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြ၊ မီးအားျမႇင့္စက္ၾကားထဲမွာ ေသနတ္ဒဏ္ ရာနဲ႔ ေသြးအိုင္ထဲမွာ လဲေနတဲ့ လူငယ္ေလးနံေဘးမွာ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ႔ ဗ်ာမ်ားေနတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ ဖိနပ္သံ တခြပ္ခြပ္ ၾကားေနရၿပီ၊ ကေလးေရ … ေျပးေတာ့ … ေျပးေတာ့ေလ။
မလြတ္ဘူး … မလြတ္ဘူး … ထုိင္ခ်လိုက္ … ထိုင္ခ်လိုက္ … မေျပးရင္ သူတို႔လုိက္မပစ္ဘူး၊ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ ကေယာင္ကတမ္း ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္ ထိုင္ခ်လိုက္မိတယ္။ အေမာေတြရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးပါ့မလဲကြယ္။ အား … ေသၿပီ … ေသပါၿပီ … တုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္း ေတြ ေခါင္းေတြကိုမွ ေ႐ြးၿပီး အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ထု႐ိုက္ေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ အရိပ္ေတြ။ အား … ဒ႐ြတ္တိုက္ ဆြဲေခၚေနတဲ့ လက္ၾကမ္းၾကမ္း ေတြ၊ ေတာ္ပါေတာ့ … ေတာ္ပါေတာ့ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ကေလးေတြ တကို္ယ္လံုး တဆတ္ဆတ္ တုန္ရီလို႔ မ်က္လံုး အေၾကာင္သားေလးေတြနဲ႔ အလန္႔တၾကား ေအာ္ငိုသံေတြ၊ ကမၻာပ်က္တဲ့ အလားပဲ၊ ဘုရား ကယ္ပါ၊ သူတို႔ ကို္ယ္ကို မျမင္ေလာက္ဘူး၊ အကာၾကားကေန အသာေလး လိမ့္အထြက္ ေျဖာင္းကနဲ ပင့္႐ုိက္လိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ အလန္႔တၾကား ကိုယ့္ပါးကိုယ္ ျပန္စမ္းမိေတာ့ တရပ္စပ္ ပါး႐ိုက္ၿပီး ဆြဲေခၚတဲ့ေနာက္ ဒ႐ြတ္တုိက္ ပါသြားရွာတဲ့ ကေလးမေလးေတြ၊ ကယ္သူမဲ့ ကူသူမဲ့ ပိုင္ရွင္မဲ့ ဖိနပ္ပံုေတြၾကားမွာ ပစၥည္းေတြကို ႏႈတ္သီးနဲ႔ လိုက္ဟပ္ေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ေခြးတေကာင္္ အလို … ေခြရက္သားေလး ပံုလဲေနတဲ့ တုတ္ခ်က္ေအာက္မွာ အသက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ အမည္မသိ လူငယ္ေလးတေယာက္ ဘုရားဘုရား ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္ …။

ေျပးမွ … ေျပးမွ …
ပိတ္ … ပိတ္ … အေရွ႕က ပိတ္ဖမ္း … ပိတ္ဖမ္း
ထိုင္ထိုင္ … အားလံုး စုထိုင္စမ္း
ေအာင္မယ္ … မင္းက ဘာေကာင္လဲ … ဖုန္းဖုန္း … ဖ်န္းဖ်န္း …
စစ္ဖိနပ္နဲ႔ စံုခံုကန္၊ နံပါတ္တုတ္နဲ႔ စံုကိုင္ၿပီး ႐ိုက္ေနတယ္။ ေသပါၿပီ … ေသပါၿပီ … ေခါင္းေပၚ လက္ကိုေျမႇာက္ၿပီး ကာထားတဲ့ အနီ ေရာင္၀တ္ ေကာင္ေလး။ ေတာ္ပါေတာ့ … ေတာ္ပါေတာ့ … ကေယာင္ကတမ္း ၀င္ဆြဲတာမမိဘဲ ကိုယ္ပါ လမ္းမေပၚ ပံုရပ္လဲက်တယ္။
သြား … ထ … ဟိုုကားေပၚတက္ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထိုင္ေနရာကေန အေျပးအလႊား ဒယီးဒယိုင္ ေျပးထြက္ကာမွ ေက်ာေနာက္ကေန နံပါတ္တုတ္နဲ႔ ေျပး႐ုိက္လိုက္ေသးေတာ့ အေကာင္ပိန္ပိန္ေလးခင္ဗ်ာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ လဲက်ရွာတာကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ ပစ္ကန္လိုက္ေသး တယ္။ ထုေန႐ိုက္ေနရင္းက ဟိုလမ္းတဖက္မွာ လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္လာတဲ့ အျဖဴေရာင္ အရိပ္ေလးတခု … အယ္ … ေသပါၿပီ နံပါတ္ တုတ္နဲ႔မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္တာ လက္နဲ႔ ကာလို႔ ေခါင္းကို ေလးငါးခ်က္ ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္းနဲ႔ ဆင့္ဆင့္႐ိုက္ေနပံုမ်ား အားမရလို႔ လမ္းကူးၿပီး ၀င္႐ုိက္တဲ့ ေကာင္က ရွိေသးတယ္။
ငါ … ေတာက္ …
ဘယ္လိုမွ စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့လို႔ပါးစပ္ထဲမွာ ကြမ္းတံေတြး အရဲသားနဲ စစ္၀တ္စံုနဲ႔ ဘီလူးျပံဳးျပံဳးေနတ့ဲ ေကာင္ကို ပါးျဖတ္႐ိုက္လိုက္ တာမွာ အရွိန္လြန္ၿပီး ျပဳတ္က်တာ ျမက္ခင္းေတြၾကား ေရာက္သြားျပန္တယ္။
အားလံုးၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္လို႔၊ ပုရစ္ေအာ္သံစူးစူးနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ညတည …။
ရင္ထဲမွာ ေသြး႐ိုးသား႐ိုး မဟုတ္မွန္း သိပ္သိသာေနတယ္။ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း ဂိုေဒါင္ႀကီးတခု၊ လူေတြမွ ရွိရဲ႕လား … အသာေလး ေခ်ာင္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းကနဲ ႐ုိက္လိုက္တဲ့ အသံႀကီးတခုထြက္လာတယ္။ ေခါင္းေတြ ေမာ္မၾကည့္နဲ႔ ေသခ်င္ေနလားတဲ့၊ ၀မ္းေခါင္းသံႀကီးနဲ႔ ေအာ္သံထြက္ လာတဲ့အခါ ေနာက္ေဘးဘီ ၀ဲယာေတြကေန အသံေတြ အသံေတြ ငရဲပြက္သလို ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္ၾကတာ အခုမွ ကမၻာပ်က္သလို အခန္းက်ဥ္းေလးေတြထဲမွာ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ႐ုိက္ႏွက္သံေတြနဲ႔အတူ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ လူေတြ လူေတြ …။ စစ္ေၾကာေရးစခန္းတဲ့ …။ အလန္႔တၾကား ေျပးထြက္လာခဲ့မိတယ္။

စီအန္အန္တို႔ ဘီဘီစီတို႔ကို ေျပာေပးၾကပါ။ မေသေသးတဲ့ လူေတြကိုေလ … မီးနဲ႔႐ွိဳ႕ေနပါတယ္ ႐ွိဳက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးရင္း ေျပာေနတဲ့ အန္တီႀကီး၊ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ လူအရွင္လတ္လတ္ေတာင္ မီး႐ွိဳ႕ သတ္ရေလာက္ေအာင္ အျပစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကီးေနလဲ။ လမ္း မထက္ ေမတၱာသုတ္႐ြတ္မိတာ၊ ငတ္လြန္းလို႔ ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႔ ဆႏၵကို ေဖာ္ထုတ္မိတာေလးကို အရွင္လတ္လတ္ မီး႐ွိဳ႕သတ္ပစ္ သတဲ့။ ဟား … မြန္းက်ပ္လြန္းတဲ့ စိတ္ေတြကို ထြက္ေပါက္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔သက္ျပင္း မႈတ္ထုတ္မိခ်ိန္မွာပဲ လမ္းမေပၚ လြင့္ထြက္သြား ျပန္တယ္။
လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့ လမ္းမလယ္မွာ ကိုယ္တေယာက္တည္း ဘယ္သြားရမွန္းမသိ။ အမ … အမ က်ေနာ့္ကို ကယ္ပါဦးတဲ့။ ဒယီးဒယိုင္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္။ ေသြးေတြနဲ႔ စို႐ႊဲေနတဲ့ ေခါင္းကို အုပ္မိုးကိုင္ၿပီး အရမ္းနာက်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ေကာင္ေလး တေယာက္။ အမ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ ဘယ္လဲ ေမာင္ေလးဆိုေတာ့ … ေတာင္ဥကၠလာပကို လိုက္ပို႔ေပးပါ အမရယ္ က်ေနာ္ ကိုကို၀င္း ပါ တဲ့။ အိမ္မွာ အေမနဲ႔ အေဖ စိတ္ပူေနတယ္။ မနက္ အလုပ္လည္း ဆင္းရဦးမယ္တဲ့ေလ။ ကိုကို၀င္း … သူေသၿပီးၿပီ မဟုတ္လား။ အခု မေသေသးဘူးပဲ။ ဘုရား … ဘုရား … ေသြးေတြ႐ႊဲေနတဲ့ သူ႔ေခါင္းကို အုပ္ကို္င္ေပးထားရင္းက ကူရာမဲ့ ကယ္ရာမဲ့။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေႂကြးေတြပါလိ္မ့္၊ ႐ွိဳက္ႀကီးတငင္ ငိုမိတယ္။ အသံကုန္ျခစ္ၿပီးကို ေအာ္ငိုမိတယ္။ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ နာက်င္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ စိတ္ေတြ နဲ႔အတူ ေလာဟာနယ္ထဲ ေမ်ာလြင့္သြားမိတယ္။

ေဘဘီနီလာသိန္း ဧခ်င္း

ေဖေဖကိုဂ်င္မီ ေမေမမနီလာသိန္း တို႕နဲ႕ သမီးေလးျဖဴေနျခည္မင္းယု
(၁၉၊၆၊၂၀၀၇)

ေဘဘီနီလာသိန္း ဧခ်င္း
ဧလည္းတည့္ ယဥ္ဧဧ
မငိုပါနဲ႔ သမီးကေလး …

ေလးလအ႐ြယ္၊ သမီးငယ္သည္
ဘယ္အတြက္ႏွင့္၊ ျပစ္ဒဏ္သင့္၍
မိခင့္ႏို႔ႏွင့္ ေ၀းရသနည္း။

သမီးအ႐ြယ္၊ ေလးလငယ္သည္
ဘယ္အတြက္ႏွင့္၊ မင္းမ်က္သင့္၍
ဖခင့္ရင္ႏွင့္ ေ၀းရသနည္း။

ဧလည္းတည့္ ယဥ္ဧဧ
မငိုပါနဲ႔ သမီးကေလး …

ႏို႔မ၀၍
ညညထငို၊ မ်က္ရည္စိုႏွင့္
စိုမ်က္ရည္ေျခာက္၊ တမိုးေသာက္လွ်င္
ေနာက္ထပ္တဖန္ ငိုဦးမည္။

ဖ မေတြ႕၍
ညညေန႔ေန႔၊ ဘြားရင္ေငြ႕မွာ
ေမေမ့သမီး၊ ငိုရွာမည္။

မိ မလာ၍
ႏို႔ဆာႏို႔ငတ္၊ ေမတၱာငတ္၍
အားျပတ္လဲကာ၊ ငိုေတာ့မည္။

ဧလည္းတည့္ ယဥ္ဧဧ
မငိုပါနဲ႔ သမီးကေလး …


ႏို႔မရ၍
တညထငို၊ က်ီးအုပ္ၿပိဳသည္
ေခြးညိဳထေဟာင္၊ လေငြေရာင္လည္း
အေမွာင္ထစ္ခ်ဳန္း၊ ေသြးနံ႔ဖံုးကာ
ဒိုင္းဒုန္းဒိန္းညံ၊ ေသနတ္သံေတြ
မိုးယံပဲ့တင္ ထပ္ေတာ့၏။

အဘြားစိတ္မွ
ပရိတ္႐ြတ္သံ၊ တရားသံလည္း
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ
အံုးေမာင္းေခါက္သံ၊ ဂီတသံလည္း
တရံမလပ္၊ စက္ေသနတ္တို႔
ပစ္ခတ္သံေအာက္ ေပ်ာက္ကုန္၏။
တင့္ကားဘီးေအာက္ ေရာက္ကုန္၏။

ဧလည္းတည့္ ယဥ္ဧဧ
မငိုပါနဲ႔ သမီးကေလး …

ဖက္ဆစ္ေခတ္သို႔
စစ္ဦးဘီလူး၊ မိစၦာပူးသည့္
စစ္ဦးစီး႐ူး၊ အာဏာမူးသည့္
တပ္မွဴးႀကီးေတြ
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္း၊ ၀င္စီးနင္း၍
ေသြးခ်င္းခ်င္းျဖာ၊ သံဃာေအာ္ညည္း
လင္းလုနီးမွာ
သမီးလန္႔၍ ငိုျပန္သည္။

သမီးငိုသံ၊ ေသနတ္သံႏွင့္
အဖန္ဖန္ေရာ၊ သမီးေမာ၍
အိပ္ေသာခဏ
“စစ္အစိုးရ က်ဆံုးပါေစ”။

သမီးငိုသံ၊ ေသနတ္သံႏွင့္
အဖန္ဖန္ေႏွာ၊ သမီးေစာ၍
ႏိုးေသာခဏ
“လူထုအစိုးရ ေပၚထြန္းပါေစ”။

ဧလည္းတည့္ ယဥ္ဧဧ
မငိုပါနဲ႔ သမီးကေလး …

သမီး ႏို႔ျမက္၍လည္း
အေမ့တိုက္ပြဲ မပ်က္။

အေမ့ ႏို႔သက္၍လည္း
သမီးတိုက္ပြဲ မပ်က္။

ဟိ ံ သစၥံ၊ အမွန္ဖက္၍
“အစိုးရပ်က္”
“အာဏာစက္”ကို
ဓမၼစက္ႏွင့္ “ဖ်က္”ေစသတည္း။ ။

ေအာင္ေ၀း
(၂၉-၉-၀၇)

မဟူရာညထဲက တိုက္ပြဲ၀င္မိခင္ အေမ (ေဒါင္းပ်ိဳေမ)

“မမေလး ၊ ဟို ပတ္လည္က ဗိုက္ၾကီးသည္ ဗိုက္နာလုိ႔ တဲ့။”
ခင္မမတို႔ အနားမွာ လာျပီး စကားေျပာေနတဲ့ ၀ါဒါမကို တန္းစီးက သတင္းပို႔ေနသံ ျဖစ္ပါသည္။ ခင္မမ၊ တင္မာဦး၊ ေအးေအးသင္း သံုးေယာက္စလံုး မတိုင္ပင္ရပဲ မတ္တပ္ ထရပ္မိၾကသည္။ ၀ါဒါမက တန္းစီး ေဒၚၾကည္ေအာင္ကို မိန္းမေထာင္နဲ႔ ေယာက္်ားေထာင္ ျခားထားတဲ့ ေလးတံခါး သြားေခါက္ျပီး သတင္းပို႔ဖို႔ အမိန္႔ေပးေတာ့ ခင္မမက လူနာဆီထြက္သြားႏွင့္ျပီ။

ဒီမိန္းမေထာင္ထဲမွာ ခင္မမတို႔လို ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသူ ၁၅ ေယာက္ရွိေနသည္။ သီးသန့္လို႔ ေထာင္ပိုင္ ေထာင္မႈးေတြက နာမည္တပ္ေခၚျပီး သာမာန္ ရာဇ၀တ္မႈႏွင့္ က်ေသာ အက်ဥ္းသူမ်ားကို လံုး၀စကားသြားေျပာခြင့္ မေပးေခ်။ ဒီလို ေနရာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ အတူေနရျပီး စကားမေျပာနဲ႔ဆိုေတာ့ သူမတို႔က မလိုက္နာခဲ့။ လစ္ရင္လစ္သလို ေျပာ ေျပာေန၍ ၀ါဒါမေတြက သိပ္မၾကည္။ အခုလည္း ဗိုက္နာေနျပီဆိုေတာ့ ကေလးေမြးခါနီးျပီေပါ့ ဆိုျပီး သူတို႔သီးသန့္ထဲက အသက္အၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဒီခ်ဳပ္က ေဒၚရင္ေရႊကို ေခၚျပီး ကူညီရေအာင္ သြားပါေတာ့သည္။

ဗိုက္နာလို႔ေအာ္ေနတဲ့ အက်ဥ္းသူက ေတာ္ေတာ္ငယ္ပါေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေထာင္ထဲကို ၀င္ဖို႔က သူမ မဟုတ္ပါ။ တာ၀န္ေက် စပါး မေရာင္းႏိုင္လို႔ သူ႔ေယာက်္ားကုို ဖမ္းဖို႔အလာ သူ႔ေယာက်္ားက ထြက္ေျပးသြားလို႔ သူ႔ကို ေခတၱ ဖမ္းထားျခင္းသာျဖစ္သည္။ ေယာက္်ားကလည္း သူ႔မိန္းမ ဗိုက္ၾကီးနဲ႔၊ ေန႔ေစ့လေစ့နဲ႔မို႔ မဖမ္းေလတန္ဘူးလို႔ တြက္ထားျပီး ထြက္ေျပးသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္ကာလက မထင္မွတ္တာေတြကို ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးေအာင္ကုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဖူး ဆိုတာမရွိ ၊ မျဖစ္ေသးတာသာ ရွိတဲ့ ကာလ။

အခုလည္း ေထာင္ထဲမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ငယ္ငယ္ေတြ တသုတ္ျပီး တသုတ္ ၀င္လာမစဲ။ ဘာရာဇ၀တ္မႈမွ မက်ဴးလြန္ ၾကပါပဲႏွင့္ ေထာင္ထဲသို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ လက္ရွိ အာဏာရ အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ရဲၾကသူေတြမို႔ သာမာန္ အက်ဥ္းသူေတြက ေလးစားၾကသည္။ သူတို႔ေတြက ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ၊ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြက မာေက်ာၾကသည္။ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီညြတ္ၾကျပီး ဘာမဆို တသံတည္း ထြက္ၾကသည္။ ထမင္းစားလည္းအတူတူ။ အျခား အက်ဥ္းသူေတြ ထမင္းစားလ်င္ လိုက္ၾကည့္တတ္ၾကျပီး အသက္ၾကီးၾကီး ဟင္းမရွိသူဆိုလ်င္ ဟင္းေတြ လာေပးတတ္ျမဲ။ အခုေရာက္လာတာ မၾကာေသးသည့္ ဗိုက္ၾကီးသည္ ေကာင္မေလးကို သူတုိ႔ေတြပဲ ေစာင့္ေရွာက္ထားၾကသည္။

ဗိုက္နာလို႔ ညည္းေနတဲ့ ေကာင္မေလးနားတြင္ သီးသန္႔ အုပ္စုကို အားေပးလ်က္ေတြ႔ရသည္။ ဒီေန႔ ကစေနေန႔ ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာ၀န္ ရွိမွာ မဟုတ္။ထို႔ေၾကာင့္ မိန္းမေထာင္က ေမြးတတ္သူနဲ႔ပဲ ေမြးေပးရေတာ့မည္။ ဆရာ၀န္ ေရာက္မလာမွန္း သိရက္ႏွင့္ ေရာက္လာေစခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ မိန္းမေထာင္တခုလံုး ေထာင္တံခါး၀ကို ခဏခဏ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ကေလးေမြးမည့္ အေမကလည္း ဒီကေလးက သားဦးမို႔ မညွစ္တတ္ေပ။ မိန္းမေတြ အံုလာလို႔ တင္မာဦးက လူနည္းနည္း ရွင္းေပးပါဦးလို႔ ေျပာေနသံ ၾကားရသည္။ ကေလးေမြးျပီးရင္ ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္ဖို႔ ဓါးေတာင္းေနသံႏွင့္ ဓါးကို မီးရႈိ႔ဖို႔ မီးျခစ္လိုက္ရွာ ေနသံေတြကိုပါ တဆက္တည္း ၾကားေနရသည္။
“ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူေတြ မီးျခစ္ကေလး ရွာေပးၾကပါဦး” ဒါက ေအးေအးသင္း အသံ ျဖစ္သည္။ မေန႔ကမွ ရွာေဖြေရးက ၀င္ထားတာဆိုေတာ့ မီးျခစ္နဲ႔ဓါးက အလြယ္တကူ ရွာမေတြ႔ ျဖစ္ေနပံုရသည္။

“ဟဲ့ ဒီလိုလိုက္ရွာလို႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ခ်ိဳခ်ိဳဦး ဆီမွာ သြားေတာင္းလိုက္၊ ဒီမွာ ေမြးခါနီးေနျပီ”
ခ်ိဳခ်ိဳဦး ဆိုတာက ၀ါဒါမထဲမွာ အေပါက္အဆိုးဆံုး၊ ဒါေပမဲ့ သူက ႏိုင္လို႔ရတဲ့သူ ေတြကိုသာ ေဟာက္စားလုပ္တတ္သူ။ သီးသန္႔ အုပ္စုကိုေတာ့ ကြယ္ရာမွာသာ အတင္းေျပာရဲျပီး ေရွ႔မွာေတာ့ သြားျဖဲျပေနတတ္သူ။ ခ်ိဳခ်ိဳဦး ဆီက ဓါးရေပမဲ့ မီးျခစ္က လံုး၀မရ ျဖစ္ေနသည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူေတြ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ မီးသြားညွိဖို႔ ေပးထားတဲ့ တလံုးတည္းေသာ မီးျခစ္က ေထာင္မႉးမဆီ ပါသြားသည္။ ကေလးေမြးမည့္ ဗိုက္ၾကီးသည္ကေတာ့ ညည္းညူေနဆဲ၊

“ဟဲ့ ေအးသင္းေရ၊ ခ်က္ၾကိဳးခ်ည္ဖို႔ အပ္ခ်ည္လံုး အျဖဴယူခဲ့ပါအံုး၊၊ ေလးငါးပင္ပူးျပီး ၾကိဳးက်စ္ထားေပးေနာ္။”
“ေအး ဒီမွာ ငါလဲ သတိရျပီးလုပ္ေနတာ ျပီးေတာ့မယ္၊၊ အန္တီေဒၚရင္ေရႊ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ အသံမၾကားရပါလား၊၊”
“ဘုရားစာရြတ္ေနတာထင္တယ္။ ဟဲ့ မဟုတ္ေသးဘူးဟ၊ အဂၤုလိမာလသုတ္ကို ႏြယ္ႏြယ္နဲ႔ သူနဲ႔ ရြတ္ေနတယ္ ကေလးေမြးမဲ့ အနားမွာ ၊ နင္ဘာလုပ္ေနလဲ၊ သြားျပီး ကူရြတ္ပါလား၊”
“ဟ့ဲ ဟဲ့ ငါမွ မရတာ၊ နင္လဲမရဘူးမဟုတ္လား၊ ဒီျပင့္ အလုပ္ပဲ ကူလုပ္ရေအာင္၊ ဘာေတြလိုေသးလဲ ၊ စဥ္းစားပါဦးဟ”
“စဥ္းစား၊ စဥ္းစား၊ မရေတာ့ဖူးဟ၊ ငါတို႔ ကေလးေမြးတဲ့ အနားသြားေနရေအာင္၊ ”

ကေလးေမြးမည့္ အနားတြင္ လူေတြက ၀ိုင္းေနၾကသည္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေမြးႏိုင္ပါ့မလား ၊ပူပန္သူေတြက ပူေနၾကသည္။ ကေလးမေမြးဖူးတဲ့ သီးသန့္ အပ်ိဳမေတြက ေရွ႔ဆံုးမွာ ျဖစ္ေနလို႔ ေဒၚရင္ေရႊက ေအာ္ထုတ္ေနသည္။
“သြားၾကစမ္း ၊ နင္တုိ႔ဘာမွ မလုပ္တတ္ပဲနဲ႔ ၊ လာရႈပ္မေနနဲ႔၊ ကေလးေမြးမဲ့ လူနာက နင္တို႔ပ်ာေနတာ ၾကည့္ျပီး ေၾကာက္သြားဦးမယ္။ ထမိန္အပိုေတြသာ မ်ားမ်ားသြားရွာထားၾက သြား၊၊”

တကယ္လိုအပ္မည့္ ထမိန္ေတြ မရွာရေသးသည့္ သူတို႔ေခါင္းေတြ ပုသြားၾကသည္၊၊ ခင္မမက ေနာ္အက္စတားထ၊ံ ေအးေအးသင္းက တင္မာဦးထံ ေျပးသြားၾကျပီး လံုခ်ည္လိုက္ရွာေနျပန္သည္။
“လူေတြ ဘာလို႔ဒီေလာက္ အံုေနၾကတာလဲ၊ နင္တို႔ အရာပါလို႔လား၊ နင္တုိ႔ ေမြးေပးတတ္ရင္ ဘာလို႔ ဆရာ၀န္ ေခၚခိုင္းရေသးလဲ၊ ကိုယ့္ဖာသာ ေမြးေပးၾကပါလား၊ ေသနာမေတြ၊ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ထားၾက၊ ညေနက်မွ ယင္ေကာင္မျပည့္လို႔ ငိုျပေနရင္ ငါနဲ႔ေတြ႔မယ္”

ဘီးလူးဆုိင္းနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ ၀င္လာသူက ေထာင္မႉးမရဲ့ လက္စြဲ ၀ါဒါမ စပယ္မိုး ျဖစ္သည္။ ၾကည့္ရတာ ဆရာ၀န္က လိုက္မလာပဲ သူ႔ကိုပါ ေဟာက္လိုက္ပံု ရသည္။ ေထာင္မႉးၾကီးသမီးျဖစ္ျပီး ဦးေအာင္ေျပာတတ္သူ စကားကုိ ယံုလြယ္သူျဖစ္သည္။
ကေလးေမြးမည့္သူကေတာ့ နာက်င္စြာျဖင့္ ေအာ္သံထြက္လာေနဆဲ၊

“ညွစ္ခ်င္လာမွ ညွစ္ေနာ္၊ တအားညွစ္ေနရင္ အားကုန္သြားအံုးမယ္”လက္ကို ကိုင္ျပီး အားေပးေနသူက ဖဲမႈျဖင့္ က်လာျပီး ၀မ္းဆြဲသည ္လုပ္ဖူးသည့္ ေဒၚတင္တင္၀င္းဆိုတဲ့ မိန္းမၾကီးျဖစ္သည္။ ဆရာ၀န္လဲမလာ၊ ေဆးမႉးလဲ မလာျဖစ္ေနေတာ့ သူ ေမြးေပးမည္ ဟု ဆ္ိုကာ လုပ္အားေပးေနသည္။ ညည္းညဴသံက စိတ္လာကာ မိန္းမေထာင္တခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့သည္။

အ၈ုၤလိမာလသုတ္ကို ႏြယ္ႏြယ္ တေယာက္ထဲ အသံက်ယ္က်ယ္ ရြတ္ဖတ္ေနသံက က်န္တဲ့ မိန္းမသားေတြ၏ စိတ္ကို ခံစားေစသည္။ ေယာက္်ားေဖာင္စီး မိန္းမ မီးေနဆိုသည့္ စကားအတိုင္း အသက္နဲ႔ရင္းျပီး ေမြးေနသည့္ မိန္းမတေယာက္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စိတ္မာတဲ့ မိန္းမျဖစ္ပါေစ၊ မိန္းမခ်င္း စာနာစိတ္က ေပၚေပါက္လာၾကျပီ။ ဘာအေထာက္အကူ၊ ဘာလြတ္လပ္ခြင့္မွ မရွိတဲ့ ဒီလို ေထာင္ထဲမွာ မီးဖြားရတဲ့ ဒုကၡကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔ရေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြႏွင့္ ျငိမ္သက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးေမြးမည့္ အေမကလည္း သားဦးကိုယ္၀န္တဲ့၊ အင္မတန္ အေပါက္ဆိုးတဲ့ ၀ါဒါမေတြေတာင္ ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။

“အူ၀ဲ ၊အူ၀ဲ ”

ကေလးငိုသံၾကားရျပီး ခ်က္ၾကိဳးတန္းလန္းႏွင့္ ကေလးကို ေဒၚရင္ေရႊက လက္ကမ္းယူျပီး ခ်က္ၾကိဳးျဖတ္၊ ၾကိဳးခ်ည္ျခင္းကို ဆက္လုပ္ေနသည္။ ကေလးအေမက အခ်င္းမက်ေသးလို႔တဲ့။ ေဒၚတင္တင္၀င္းက ကေလးအေမပါးစပ္ထဲကို သူ႔ဆံပင္ေတြ ထိုးထည့္ေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ အခ်င္းက်သြားသည္။ ကေလးကလည္း အႏွီးထုပ္ကေလးမွာ အူ၀ဲ အူ၀ဲဲ ေအာ္ေကာင္းဆဲ၊ အားလံုးလည္း အခုမွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။

ခင္မမက ဘာျဖစ္လို႔ ပါးစပ္ထဲကို ဆံပင္ေတြ ထုိးထည့္တာလဲလို႔ စပ္စပ္စုစု သြားေမးေနျပန္သည္။
ေဒၚတင္တင္၀င္းက “ေအာ္ ၊ ပါးစပ္ထဲကို ဆံပင္ထည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ့ခ်င္သလို ျဖစ္သြားမယ္ေလ၊ အဲဒီေတာ့ အားထည့္ ညွစ္ျပီးသား ျဖစ္ျပီး အခ်င္းက်သြားတာေပါ့။ အခ်င္းမက်ပဲ ကပ္ေနရင္ ေသတတ္တယ္။ ကံေကာင္းလို႔ အခ်င္းက်သြားတာမို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ အေဒၚက အဲဒါကို စိုးရိမ္သြားတာ၊ ေတာ္ပါေသးရဲ့ ၊ ”

ကေလးက ပိန္ပိန္ေလးမို႔ အားရစရာမရွိ၊ ခ်စ္စရာလည္း မေကာင္းဘူး ဟု ေနာ္အက္စတားက တိုးတိုးေလး သူ႔လူေတြကို ေျပာေနေသးသည္။ ပိန္ေနျပီး အေရခြံေလးေတြက ရႈံ႔ေနတာမို႔ ေမ်ာက္ေပါက္စေလးနဲ႔ တူတယ္ေနာ္ဆိုကာ တင္မာဦးက ေထာက္ခံေနေတာ့သည္။ သူတို႔ေတြက ကေလးဆိုရင္ ၀၀ေလး၊ နီတာရဲေလး ၊ ခ်စ္စရာေလးလို႔ ေတြးထင္ထားေပမဲ့ ေမြးကာစ ကေလးေလးေတြက ၆ ေပါင္ ေလာက္ဆိုရင္ ဒီလိုပံုပဲ ဆိုတာ မသိၾကျခင္းျဖစ္မည္။ ကေလးငိုသံကေတာ့ ဆူညံေနဆဲ၊

“ကေလးမေမြးဘူးတဲ့ အပ်ိဳမေတြဆိုေတာ့ နင္တို႔ေတြ မိခင္ေမတၱာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားတတ္ေသးဘူး၊မိခင္ဆိုတာ ကိုယ္ေမြးတဲ့ ကေလး လွလွ မလွလွ ခ်စ္လိုက္တာမွ တုန္ေနတာပဲ၊ နင္တုိ႔လို ခ်စ္စရာေကာင္းမွ ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး။ နင္တုိ႔ သူမ်ားကေလးကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ ကိုယ္ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလာက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မခ်စ္ႏိုင္ဘူး။ သားသမီး အရင္းလိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ ၀တၳဳထဲမွာပဲ ရွိလိမ့္မယ္။နင္တို႔ ကေလးေမြးျဖစ္ရင္ အန္တီေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ သိလိမ့္မယ္၊၊”
ေဒၚရင္ေရႊက သူ႔လူေတြကို ရွင္းျပေနသည္။ ကေလးမေတြကေတာ့ ျငိမ္သက္သြားျပီး ခ်စ္စရာ မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာမိတဲ့ ေနာ္အက္စတားက “ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ငါတို႔ ေျပာတာ ၾကားသြားရင္ စိတ္ဆိုးသြားမွာပဲ၊ အားနာလိုက္တာ” ဟု ေျပာသည္။

ဘာေတြပဲ ေျပာေျပာ ခင္မမကေတာ့ ဆန္ေမွာင္ခိုမႈနဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ႔ ဆန္ပြဲရံု သေဌးမဆီက ေရေႏြးေတာင္းျပီး ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနသည္။ မီးေနသည္ကို သြားတိုက္မလို႔၊ မုန္႔လဲထုတ္ေပးၾကပါဦး ဟု ရိကၡာကိုင္သူ ႏြယ္ႏြယ့္ဆီက မုန္႔ေတာင္းေနသံ ထြက္လာသည္။ ေထာင္ထဲမွာ ေငြကို လမ္းခင္းႏိုင္သူေတြက ေရေႏြးဓါတ္ဘူးႏွင့္ ျခင္ေထာင္ႏွင့္ ေနထိုင္သည္။ သူတို႔ေငြသံုးထားတာကို ကိုယ္က လူမမာအတြက္ အျမတ္ထုတ္သင့္တာေပါ့ ဆိုျပီး ခင္မမက သူမတို႔ဖာသာ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ေရေႏြးမယူရ စည္းကမ္း ေဖါက္ဖ်က္မႈကို ေျဖရွင္းေနသည္။ မီးေနသည္အတြက္ဆိုတာ အားလံုးသိျပီးသားမို႔ ဘာအျပစ္တင္သံမွ ထြက္မလာေခ်။

တညေနလံုး ကေလးအေၾကာင္း ၊ မိဘ ေမတၱာအေၾကာင္းေတြ ေျပာဆိုၾကရင္း ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ အခ်ိန္ကုန္ျမန္ေနသလို ထင္ၾကရသည္။ တန္းပိတ္ေတာ့ ကေလးအေမကို ပတ္လည္မွာ ေအးတယ္၊ အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ရန္ ေထာင္မႈးမက ေနရာ ေရႊ႔ခိုင္းသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ ဆိုေတာ့ ေသြးႏုသားႏုသမားအတြက္ အနည္းငယ္ေတာ္သြားသည္။ ကေလးေလးေၾကာင့္ အေမ ကုတင္ ေပၚ ေရာက္သြားတာေပါ့ဆိုျပီး အက်ိဳးေပးမည့္ ကေလးလို႔ တင္မာဦးက ကင္ပြန္းတပ္ေနသည္။ ႏြယ္ႏြယ္က ဘယ္လို အက်ိဳးေပးသလဲ ေထာင္ထဲေတာင္ေရာက္လာျပီးမွ ဟု ေခ်ပေနေသးသည္။

တနဂၤေႏြေန႔မွာ ကေလးက တခ်က္တခ်က္ အသက္ရႈရပ္သြား သလိုပဲ ဟု ကေလးအေမက ေျပာျပသည္။ ေဒၚရင္ေရႊက သြားၾကည့္ျပီး “ကေလးက အတြင္းတက္တက္ေနတာ ထင္တယ္၊ ေထာင္မႉးမကို သတင္းပို႔ျပီး ေဆးခန္းျပခြင့္ ေတာင္း၊ ကဲလာလာ ငါပါ လိုက္ေျပာေပးမယ္”

ေထာင္မႉးမထံသြားျပေတာ့ အႏွီးထုပ္ထဲက ကေလးကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး ေလးတံခါး သြားေခါက္ျပီး သတင္းပို႔လိုက္ ဟုအမိန္႔ရလာသည္။ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ အဆင္ေျပသြားလို႔ ၀မ္းသာေနစဥ္ ေဆးမႉး၀င္လာတာေတြ႔ရျပီး ဆရာ၀န္က ပါမလာ။ ေနာ္အက္စတား မ်က္ႏွာက ရႈံ႔မဲ့သြားျပီး ေဆးမႉးက ဘာတတ္လို႔လဲဆိုျပီး ေျပာေနသျဖင့္ ခင္မမက ပါးစပ္ကို လွမ္းပိတ္ေပးလိုက္သည္။ “မေတာ္ အဲဒီေဆးမႉးပါ မလာလို႔ ပိုဆိုးသြားမယ္ ”ခင္မမရဲ႔ တိုးတိုးၾကိတ္ေျပာသံကို အားလံုးက နားလည္စြာ ျငိမ္သြားသည္ ။ နားက်ပ္တခုပဲ ပါလာျပီး ဘာေဆးမွ ပါမလာသည့္ ေဆးမႉးက ကေလးကို ၾကည့္ျပီး “ဒီေန႔ ဆရာ၀န္မလာဘူး၊ မနက္ျဖန္ တနလၤာ တန္းစီမွ ဆရာ၀န္ကို တခါတည္း ျပလိုက္ေနာ္ ၊ က်ေနာ္တင္ျပေပးထားမယ္ ”ဟု အလြန္ျငင္သာစြာ ေျပာျပျပီး ျပန္သြားသည္။

တနလၤာေန႔တန္းစီခ်ိန္မွာ ေထာင္မႈး၊ေထာင္ပိုင္အာလံုးႏွင့္အတူ ေထာင္ဆရာ၀န္က လွည့္လည္ၾကည့္ရႈရသည္။ မိန္းမေထာင္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ဂ နာရီ ခြဲေနျပီ။ ကေလးအေၾကာင္းကို ေျပာျပျပီး ကေလးကို ဆရာ၀န္က ၾကည့္ေနသည္။ ကေလးအေမက ေၾကာက္ျပီး မေျပာရဲျဖစ္ေနလို႔ သေဘာနည္းနည္းေကာင္းတဲ့ ၀ါဒါမ သန္းသန္းျမင့္က ကေလးအေမေရွ႔ ဆရာ၀န္ အေရာက္ ေျပာေလဆိုျပီး အတင္းေျပာခိုင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာ၀န္က ကေလးကိုၾကည့္ျပီး “ေဆးေပးလိုက္မယ္။ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မရွိဘူး၊” ဟု ေျပာေနခ်ိန္မွာပင္ ကေလးက အသက္ရႈ ရပ္သြားလို႔ ကေလးအေမက ငိုသည္။ ကေလးကို ဆရာ၀န္က လွမ္းယူျပီး ဒီလိုလႈပ္ေပးလိုက္ ဆိုကာ ဘယ္ညာ ေရွ႔ေနာက္ လႈပ္ျပသြားသည္။ သူလႈပ္ေပးသြားေတာ့လည္း ကေလးက အသက္ ျပန္ရႈေနျပန္သည္။

ဆရာ၀န္ထြက္သြားေတာ့ သီးသန့္ အက်ဥ္းသူေတြ ကေလးနားေရာက္သြားသည္။ သူတို႔ နားမလည္ႏိုင္ေသာ၊ သူတို႔ မေတြ႔ၾကံဳဖူးေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ ခဲ့ရေတာ့ ကေလးအေမႏွင့္အတူ မ်က္ရည္၀ိုင္းေနၾကသည္။
“ငါတို႔လည္း ဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒီတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနရတာ ဘယ္လိုမွ မေနတတ္ေတာ့ဘူးဟာ၊ ကေလးကို ကေလးေဆးရံုကို ပို႔ေပးသင့္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ ”

ခင္မမက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာေတာ့ ေအးေအးသင္းက “ ဆရာ၀န္က မစိုးရိမ္ရပါဘူး ဆုိျပီး ေျပာသြားတာပဲဟာ၊ နင္က ဘာစိုးရိမ္ေနရတာလဲ။ ကေလးေလးေတြက အဲဒီလိုပဲထင္ပါတယ္၊ ”
“ငါထင္တာေတာ့ ဓါးကို မီးမရႈိ႔လို႔ ေမးခိုင္ပိုး၀င္သလားလို႔”ခင္မမ၏ ေတြးေတြးဆဆ အသံကိုၾကားေတာ့ သူတုိ႔ ဘာေျပာရမယ္္ဆိုတာ မသ္ိၾကေတာ့။
“ဟုတ္ခ်င္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ငါတို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေမကိုပဲ အားေပးၾကရမွာေပါ့။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ။ ၀မ္းထဲမွာ ကတည္းက ေရာဂါပါလာတယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေတြးလိုက္ၾကရေအာင္။”တင္မာဦးက ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အတူတူ တရားခ်ျပေနသည္။

ကေလးက ခဏခဏ အသက္ရႈရပ္သြားတာ ညေနေရာက္ေတာ့ ပိုစိတ္လာသည္။ ေဒၚရင္ေရႊက လံုး၀မေနႏိုင္ေတာ့။ ေထာင္မႉးမကို ကိုယ္တု္ိင္သြားေျပာေနေတာ့သည္။ ေထာင္မႉးမကိုယ္တိုင္ ကေလးကို လာၾကည့္ျပီး ေလးတံခါးမွ တဆင့္ ေထာင္ေဆးရံု ဖက္သို႔ ကူးသြားေလသည္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ အၾကာတြင္ ေဆးမႉးႏွင့္အတူ ေထာင္မႉးမ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ကေလးကို ေဆးရံုသို႔ ထုတ္ေပးမယ္။ အေမပါ လိုက္သြားရမယ္ ဟု ေျပာေတာ့ အားလံုး ၀မ္းသာသြားသည္။ ကေလးအေမကို ပစၥည္းေတြ ကူသိမ္းေပးျပီး မိန္းမေထာင္ေလးတံခါးထိပ္သို႔ ညေန ၄ နာရီေလာက္မွာ လိုက္ပို႔ၾကသည္။ ကေလးက်န္းမာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးသံေတြ ညံသြားသည္။ ေဒၚရင္ေရႊကေတာ့ မ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္း၊၊ ခင္မမက ေဒၚရင္ေရႊကို ေမးေနသည္။

“အန္တီ ကေလးက ေနေကာင္းသြားမွာပါေနာ္၊၊ ေဆးရံုမွာ ဆိုေတာ့ ဒီေထာင္ထဲထက္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။”ခင္မမ စကားကို ေထာက္ခံသူ ၊ ကန္႔ကြက္သူ မရွိ အားလံုး ျငိမ္ေနၾကသည္။
ညေန တန္းပိတ္ခ်ိန္ျပီးေတာ့ ကေလးအေမကို လိုက္ေစာင့္ရေသာ ၀ါဒါမ ျပန္လာသည္။ သူကညဂ်ဴတီ မဟုတ္သျဖင့္ သူ႔ပစၥည္းေတြ လာယူျပီး ကေလးကို ေအာက္စီဂ်င္ေပးထားေၾကာင္း ေျပာျပသြားသည္။

ည( ၈) နာရီေလာက္မွာ မိန္းမေထာင္ ေလးတံခါးေခါက္သံ ၾကားရသည္။ အေဆာင္ထိပ္ဆံုးက အခန္းမွာ ေနေသာ ခင္မမက အိပ္ေနရာက ထၾကည့္သည္။ ညဖက္ၾကီး ေရာက္လာသူဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမႈပဲလား လို႔ သူက ေတြးသည္။ ဒါေပမဲ့ ၀ါဒါမေနာက္က ၀င္လိုက္လာသူက ကေလးအေမ ျဖစ္ေနသည္။ ညေနက သူႏွင့္အတူ ပါသြားျပီး ေဆးရံုတက္တဲ့ ကေလးေလးကေတာ့ ဆံုးပါးခဲ့ရွာျပီ။ ငိုျပီး ၀င္လာတဲ့ ကေလးအေမကို ၾကည့္ျပီး အားလံုး စိတ္မေကာင္းစြာ တိတ္္ဆိတ္ သြားေတာ့သည္။

ကေလးေလးကို အသက္ရွင္စြာ လူ႔ေလာကထဲေရာက္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေပမဲ့ ဘာမွ မသိေသးတဲ့ ကေလးေလး ေ၀ဒနာေတြ ခံစားျပီး ဆံုးပါးခဲ့ရျပီ။ ကေလးအေမကသည္ သူဘာအျပစ္မွ မလုပ္ရပါပဲ ေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ခဲ့၊ ကေလးတေယာက္ကို အသက္ႏွင့္ရင္းျပီး ေမြးဖြားခဲ့ ၊ ခုေတာ့ ဒီကေလးေလးကလည္း အသက္မရွင္သန္ႏိုင္ခဲ့။
ဘယ္လိုအျဖစ္ေတြလဲ၊၊ ဘယ္သူ႔အျပစ္ေတြလဲ၊
ေရၾကီးခဲ့လို႔ ပ်ိဳးပင္ေတြ ေသခဲ့တာအျပစ္လား။
တာ၀န္ေက်စပါး ေပးအပ္ဖို႔ ဘယ္မွာမွ စပါး မရွိတာအျပစ္လား။
စပါး၀ယ္ ေပးရေအာင္ပိုက္ဆံ မရွိခဲ့တာ အျပစ္လား။
ရာသီဥတုေၾကာင့္ ေရၾကီးတာဆုိရင္ ရာသီဥတုကိုပဲ အျပစ္ဆိုရမွာလား။
ကေလးကို ေဆးရံုမွာေမြးခြင့္ မရခဲ့တာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ။ ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္ဆိုရမွာလဲ ၊
ကိုယ့္တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ္္ ဆ္ိုတာကို နားမလည္တဲ့ နအဖကို ေဒါသသင့္ရင္း၊
ငိုေနတဲ့ ကေလးအေမကိုၾကည့္ရင္း ခင္မမက နာနာက်ည္းက်ည္း ေမးခြန္းေတြကို ရြတ္ဆိုေနခဲ့သည္။
တင္မာဦးကေတာ့ ဗမာျပည္မွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတာကိုက မွားတာပါလို႔ ေျပာရမွာပဲ ဆိုျပီး ေပါက္ကြဲေနေတာ့သည္။

အဲဒီညက မိန္းမေထာင္မွာ မ်က္ရည္မိုးေတြ ေစြခဲ့သည္။

Power of Protest (for Our future )

သူမတို႕ေတြလည္း ပူးေပါင္းပါ၀င္ ၾကပါတယ္။


ဒီလို တရားေဟာၾကပါတယ္။


ဒီလို ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကတယ္။


ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႕ ဒီလို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တာပါ။

၂၀၀၇ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္ေန႕ လွည္းတန္းမွ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲကို ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအုပ္စုမွ နီလာသိန္း၊ မမီးမီး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ မျဖဴျဖဴသင္း၊ ေနာ္အုန္းလွတို႕ ဦးေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္၊

ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ကိုယ္တိုင္တိုက္ယူရမယ္

ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ကိုယ္တိုင္တိုက္ယူရမယ္

ရဲလား ...စစ္သားလား....

လံုး၀မေၾကာက္ဘူးေဟ့..တို႕ေတြဖက္မွာ ..အမွန္တရားရွိတယ္..

သံဃာသတ္တဲ့.. မိစၧာေတြ.... မိုးႀကိဳးပစ္လို႕.... ေသပါေစ

ေအာင္ႏိုင္သူလို႕ထင္ေနလား....

(၂၈၊၉၊၀၇) ေန႕က အစြမ္းကုန္ ပစ္ခတ္မႈေတြ ရွိခဲ့ေပမဲ့
(၂၉၊၉၊၀၇)မွာ ေနာက္မတြန္႕တဲ့ ျပည္သူေတြက ေျပာက္က်ားစနစ္နဲ႕
ဆက္လက္ ဆႏၵျပခဲ့ပါတယ္။

ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ

မိမိတို႔ႏိိုင္ငံသားမ်ားကို ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းလႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရရွိေရးသည္ အစိုးရေကာင္းတစ္ရပ္ ေပၚထြန္းေရးကို ဦးတည္သည့္ ပထမဦးဆံုး လိုအပ္ခ်က္၊ အဆင့္တခုမွ်သာ ျဖစ္သည္ဟုနားလည္ၾကသည္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္၏ ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း၌ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ၾကသည့္ တိုင္းျပည္မ်ားသည္ မိမိတို႔၏ ႏိုင္ငံကို ထူေထာင္ခဲ့ၾကသည့္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေျမာက္ အခ်ိန္အခါသမယဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လာၿပီးျဖစ္သည္။ ယခုအခါတြင္ စစ္မွန္ေသာ အစိုးရ ေကာင္းတခု ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာေရး ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည္မွ် ခရီးေရာက္ေနသည္ကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ၾကရမည့္ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ေနပါၿပီ၊ အစိုးရေကာင္းမရွိသည့္ ႏိုင္ငံတခုသည္ လြတ္လပ္၍ ဖြံ႔ျဖဳိးတိုးတက္လ်က္ ရွိေနေသာ ကမၻာ့အလယ္တြင္ ၀င့္ထည္စြာ ေနရာယူႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။

ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားသည္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ထူေထာင္ခဲ့ၾကၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္မွ တိုင္းတပါးလူမ်ဳိးျခား၏ စိုးမိုး အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို ခံခဲ့ၾကရစဥ္ ကာလကထက္ မိမိတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္မႈတို႔ ပိုမိုကန္႔သတ္ျခင္းခံရသည္ကို ႀကဳံၾကရ၏။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရသည္ႏွင့္ အစိုးရေကာင္းတခု ျဖစ္ေပၚလာမည္ဟု အေသအခ်ာ မတြက္ဆႏိုင္သည္မွာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသည့္ အမွန္တရားျဖစ္ေပသည္။
အစိုးရေကာင္းဟူသည္ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ရလဒ္သက္သက္ မဟုတ္ပါ။ အစိုးရ ေကာင္းတခုေပၚေပါက္ရန္အေရးမွာ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းတရပ္အတြင္း အေျခခံတန္ဖိုး မ်ားႏွင့္ ခြဲျခား၍မရႏိုင္္ေလာက္ေအာင္ တသားတည္း ဆက္စပ္ေနပါသည္။ ႏိုင္ငံတခု ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရာတြင္ လူ႔တန္ဘိုးကို ျမင့္မားတိုးတက္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ျခင္းမရွိလွ်င္ လြတ္လပ္ေရး ဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံသားမ်ားအဖို႔ ပိုမိုျပည့္စံုသည့္ဘ၀ ရပ္တည္ရွင္သန္ေရးဟု သတ္မွတ္လို႔ ရႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ရာစုႏွစ္တ၀က္တိုင္ေအာင္ ရရွိေနၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း အစိုးရေကာင္းျဖစ္ ေရးဟူသည့္ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္က မပီျပင္သည့္ အနာဂတ္မွာ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ ေမွ်ာ္မွန္းလို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၀ိုးတ၀ါးရွိေနဆဲပင္ ျဖစ္ၿပီး တိမ္သလႅာ ဖံုးလႊမ္းေနသည္။

“အမွန္တကယ္ေတာ့ စံထားရမည့္အစုိးရ ဆိုတာ စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္မႈ အနည္းဆံုး ျဖစ္ရမယ္၊ျပည္သူလူထု ဘာတခုမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ခ်န္မထားတာကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလုိ႔ မေခၚဘူး။ ဒါဟာ ငါတို႔လက္ရွိ အဆင့္အတန္း အတိုင္း ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခံ အဆင့္ပဲ” ဟု ဂႏၵီႀကီးက ေရးသားခဲ့ဖူးပါသည္။
အထက္ပါစာသားကို ၁၉၂၅ ခုႏွစ္တြင္ ေရးသားခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ၏လက္ရွိ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ မ်ားစြာ ဆီေလ်ာ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္တြင္ ေရာက္ရွိေနရၿပီး မိမိတို႔၏ ကိုုယ္ပိုင္အစိုးရအဖြဲ႔ထဲတြင္ ၀င္ေရာက္ တာ၀န္ယူရန္ အခန္းက႑ဆို၍ ဘာတစ္ခုမွ အပ္ႏွင္းျခင္း မခံရေသာ စစ္အစိုးရေအာက္တြင္ ျပားျပား၀ပ္ေနရသည္။ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အေျခအေနကို ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပရာတြင္ “ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ခံထားရသည္” ဟူေသာစကားကို အသံုးျပဳျခင္းသည္ မေပ်ာ့လြန္းေပဘူးလားဟု ေမးခြန္း ထုတ္ႏိုင္ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့သည္မွာ ေလးဆယ္ကိုးႏွစ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း က်မတို႔တေတြမွာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရသည့္ ႏိုင္ငံတခုဘ၀မွာပင္ ရွိေနပါေသးသည္။

အသိဉာဏ္ႏွင့္စိတ္ဓါတ္တို႔ လြတ္လပ္မႈမရွိလွ်င္ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္မႈ ဟူသည္ ရွိႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ျပည္သူလူထု၏ အသိဉာဏ္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္တို႔ အျပည့္အ၀ ဖြံ႔ျဖဳိး ရွင္သန္လာႏိုင္သည့္ အေနထားတခုသို႔ ေရာက္ရွိလာႏိုင္ေစရန္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးေရးသည္ တာ၀န္ရွိ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမ်ား ထမ္းရြက္ရမည့္ ၀တၱရားပင္ျဖစ္သည္။

ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ အေရးပါအရာေရာက္မႈ ဂုဏ္သိကၡာအေပၚ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်မႈမ်ား တိုးပြားလာေစရန္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္မွ သာလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုသည္မွာ အဓိပၸာယ္ရွိေပမည္။ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ ဖိႏွိပ္ေခ်မႈန္းျခင္းခံရၿပီး မိမိတို႔၏ဘ၀ အနာဂတ္အေရးကို ဖန္တီးပိုင္ခြင့္ မရွိရရွာေသာ ျပည္သူလူထုမ်ဳိးကို ေပၚေပါက္ေစသည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ်ဳိးသည္ အသက္ေသြး ေခြၽးေျမာက္မ်ားစြာ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံ ေပးဆပ္္ၿပီးမွ ရခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးႀကဳိးပမ္းလႈပ္ရွားမႈကို သစၥာေဖာက္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး သာလွ်င္ ျဖစ္ေပသည္။

အမိႏုိင္ငံေတာ္လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ မိမိတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိး ခ်မ္းသာႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကရန္မွာ ေနာင္လာေနာက္သား မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ တုိ႔၏ တာ၀န္၀တၱရားတစ္ရပ္ ျဖစ္သကဲ့သို႔ အထူးအခြင့္အေရး တရပ္လည္း ျဖစ္ေနေပသည္။ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႔စနစ္ကို ဆန္႔က်င္တြန္းလွန္ ၿဖဳိဖ်က္ခဲ့ၾကသူမ်ားထက္၊ ယေန႔ လူငယ္မ်ား ထမ္းရြက္ ၾကရမည့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားက ပို၍ ခက္ခဲသည္ဟု ေျပာႏုိင္ပါသည္။

တိုင္းတပါးလူမ်ဳိးျခားကို ဦးတည္ဆန္႔က်င္ရသည့္ ရုန္းကန္မႈမ်ားတြင္ ျပႆနာ မွာျပတ္သားရွင္းလင္းလွပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိ်ဳးတူ လူမႈအသိုက္အ၀န္း တခုတည္းအတြင္း ရွိ အျပဳသေဘာမေဆာင္ေသာ အင္အားစု မ်ားကို ဦးတည္ဆန္႔က်င္ရသည့္ ရုန္းကန္ ႀကဳိးပမ္းမႈမ်ားတြင္မူ သံသယမ်ား၊ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာမ်ား တျဖည္းျဖည္း စိမ့္၀င္လာတတ္ပါသည္။
ထုိေၾကာင့္ ပို၍ ေပ်ာ္ရႊင္ဘြယ္ေကာင္းေသာ ကမၻာတခု ျဖစ္လာရန္ ႀကဳိးပမ္း ေဆာင္ရြက္ေနၾကေသာ လူငယ္ထ ုအေနျဖင့္ မိမိတို႔လူေဘာင္ အဖြဲ႔အစည္း၏ တန္ဘိုးထားမႈမ်ားႏွင့္အတူ မိမိတုိ႔၏ ကိုယ္ပိုင္ရည္ရြယ္ခ်က္ အေၾကာင္းရင္းခံတိုိ႔ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ျပန္လွန္သုံးသပ္ရန္ လိုအပ္လွေပသည္။ အၿမဲတေစ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ျခင္း သာလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ လြတ္လပ္မႈကို မည္ကဲ့သို႔ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္းဆုံး အသုံးခ် ႏိုင္မည္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ ႏိုင္ေပမည္။

လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုသည္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပင္ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာရာစုႏွစ္၀က္က အသက္ရွင္ ေနထိုင္သူမ်ားႏွင့္ စာလွ်င္ ယေန႔ေခတ္ လူငယ္မ်ားမွာ ေရြးခ်ယ္စရာ နယ္ပယ္မ်ားပ္ို၍ က်ယ္ျပန္႔လာသည္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ေရးသည္ အလြန္အေရး ႀကီးလွ၏။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ တကိုယ္ေရ အက်ိဳးစီပါြး အတြက္သာ ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ႔မႈ လမ္းကိုေရြးခ်ယ္မည္ေလာ။ ပြင့္လင္းတဲ့ ႏွလုံးသားႏွင့္ စာနာစိတ္ကုိ အရင္းတည္ၿပီး အျခားသူမ်ားရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ ၀ိုင္း၀န္းၾကမည္ေလာ။ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာကို ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါသည္။

ကၽြႏု္ပ္တို႔ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ ကမၻာေျမႀကီး အေျခအျမစ္ကစ၍ ေျပာင္းလဲသြားေစၿပီး ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈမ်ားကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးမည့္ ရာစုႏွစ္တစ္ခုတြင္ က်မ တို႔တေတြပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကရမယ့္ အခ်ိန္မေ၀းေတာ့ပါ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုတြင္ လူသားအားလုံးအတြက္ ပို၍ႀကီးမားေသာ လုံၿခံဳမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းေျမ႔မႈမ်ားကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခု ဖန္တီးရန္ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ထူးျခားသည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ေပၚေပါက္လာႏိုင္ပါသည္၊၊

တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ထိုေခတ္သည္ တရားမွ်တ သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း အင္အားစုမ်ားကို မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ နင္းေျခပစ္ရန္ အစြန္းေရာက္ရုပ္၀ါဒအား ထင္ရာ စိုင္းဖို႔ရာ လႊတ္ေပးလိုက္ေသာ ကာလတစ္ခုလို ျဖစ္သြား ႏိုင္ပါသည္။ မည့္သည့္လမ္းသို႔ လိုက္မည္ကို က်မတို႔ေရြးခ်ယ္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းတို႔ကို အလင္းေရာင္ေပး၍ ေရွ ့ေဆာင္လမ္းျပရန္ အနာဂတ္မွာ အစဥ္အလာအရ ႀကီးျမတ္ေသာေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ရွိေနသည့္အခ်က္ သည္ အိႏိၵယႏုိင္ငံက လူငယ္မ်ားအတြက္ ဂုဏ္ယူစရာပင္ျဖစ္ပါသည္။

အေကာင္းဆုံး ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုံစံံႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဂႏၶီႀကီးရဲ ့အဆိုအမိန္႔ ကို တဖန္ျပန္၍ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပရပါလွ်င္“တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ဆြာရာ႕ဂ်္(ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး) ဆိုတာ လူနည္းစုက လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကိုယူလို႔ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အပ္ႏွင္းထားတဲ့လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကို တလဲြတေခ်ာ္ ေဖာက္ဖ်က္ အသုံးခ်တာကို ေတြ႔ရတာနဲ႔ အားလုံးက ၀ိုင္း၀န္းဆန္႔က်င္ႏိုင္ေအာင္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္ခြင္ ့ရယူ ပိုင္ဆိုင္ထားတာကို ေခၚတယ္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာကို စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း သတ္မွတ္ေပးၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္တတ္တဲ့ စြမ္းပကား ေမြးျမဴတတ္လာေအာင္ ျပည္သူလူထုကို ပညာေပးျခင္းနဲ႔ ဆြာရာ့ဂ်္ကို ရယူႏိုင္ေအာင္ ႀကဳိးပမ္းရမွာ ျဖစ္တယ္” ျဖဴစင္ေသာကေလးမ်ား၏ အာသာဆႏၵျပင္းျပသည့္ သႏိၷဌာန္တို႔ ပိုင္ဆိုင္၍ ႏွလုံးရည္ျပည့္၀စြာျဖင့္ တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းတို႔အတြက္ မိမိတို႔ဘ၀ကို ျမွဳပ္ႏွံသြားၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အေမြကို ဆက္ခံရသည့္ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခု ဖန္တီးရာ၌ ပညာေရးသည္ အခရာက်လွပါသည္။

ပညာေရးသည္ သမ႐ုိးက်ေက်ာင္းေနျခင္း သက္သက္ကိုသာ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ၊၊ သိနားလည္ၿပီးေသာ ကိစၥမ်ားကိုသာမက မသိနားမလည္ေသးေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကိုပါ ေအာင္ျမင္စြာ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္း ေက်ာ္လႊားႏုိင္သည့္ သတၱိႏွင့္ စိတ္ဓါတ္အင္အား ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ ေပးျခင္းကို ဆိုလိုသည္။

အတိတ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ အကဲျဖတ္သုံးသပ္ႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းႏွင့္ ျပည့္စုံၿပီး လက္ရွိအေျခအေနကို ရဲရဲ၀ံ့၀့ံ ရင္ဆိုင္ႏိုင္မွသာလွ်င္ က်မတို႔အတြက္သာမက လာမည့္ မ်ိဳးဆက္အဆင့္ဆင့္ တို႕အတြက္ပါ သဟဇာတျဖစ္မည့္ အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

ကန္႔သတ္နယ္ျခားမ်ဥ္းမ်ားႏွင့္ ရာစုႏွစ္မ်ားစြာကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္သည့္ ခိုင္မာလွေသာ တန္ဖိုးထား ေလးစားစရာမ်ား ရွိပါသည္။ က်မတို႔ ေခတ္ကာလအတြက္ ရွာေဖြ ေဖၚထုတ္ ေပးႏိုင္သည့္ အႏွစ္သာရ တန္ဖိုးမ်ားလည္း ရွိေနပါေသးသည္။ ကမၻာႀကီးအား မိမိတို႔၏ ဘ၀နံနက္ခင္း လန္းဆန္းမႈကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေစမည့္ ပုံသ႑ာန္ေပၚေပါက္ေစရန္ စိတ္အား ထက္သန္ေနေသာ လူငယ္ထုအတြက္ ဤကဲ့သို႔ ရွာေဖြေဖၚထုတ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္သည္ စိန္ေခၚမႈတရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

လူငယ္မ်ားတြင္ မိမိတို႔ လူ႔ေဘာင္အဖဲြ႔အစည္းအတြက္ တသသ မွတ္တမ္းတင္ က်န္ရစ္ရေလာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ေသာ ျပဳိင္ဘက္ကင္းသည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ေနရပါသည္။ ထက္သန္္ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵတက္ႂကြစြာျဖင့္ ဤအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို လက္မလြတ္တမ္း အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ၾကဘို႔ လူငယ္မ်ား ကို တိုက္တြန္း လိုက္ပါသည္။ အခြင့္အလမ္းေတြ လက္လြတ္သြားျခင္းသည္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံမ်ားဆယ္စုႏွစ္ မ်ားႏွင့္ ခ်ီ၍ ဆုတ္ယုတ္ျခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါသည္။

ပြင့္လင္းေသာႏွလံုးသားႏွင့္ အတူ အႀကံသစ္ဉာဏ္သစ္ေတြကို လက္ခံရန္ အဆင္သင့္ရွိေသာ ခံယူခ်က္ မ်ားျဖင့္ ရာစုႏွစ္သစ္ကို ေမွ်ာ္မွန္း တမ္းတေနၾကေသာ လူငယ္လူရြယ္မ်ားသည္ မိမိႏွင့္ မိမိျပည္သူ ျပည္သား မ်ားအတြက္ မွ်သာမက လူသား မ်ားအားလုံးအတြက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ ဘ၀တည္ေဆာက္ရန္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ကမၻာႀကီးသည္ ရာစုႏွစ္သစ္ တစ္ခုကို ေျပာင္းလဲေတာ့မည့္ အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ဘ၀ကို အစပ်ိဳးႏိုင္ျခင္းမွာ ကံေကာင္း လွေပသည္။ အနာဂတ္ကို လူငယ္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ျဖစ္ျခင္းသည္ လြန္စြာမွ သင့္ေလ်ာ္ ပါသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံႏွင့္ ကမၻာတစ္၀ွမ္းမွ လူငယ္မ်ားကို မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္ႏွင့္ ရာစုသစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ ႏိုင္ၾကပါေစ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈ ရွိႏိုင္ၾကပါေစ ဟု ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

မန္းအဲန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္တဦး ဖမ္းဆီးခံရ

မႏၱလးတုိင္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အဲန္အယ္လ္ဒီ)၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သူ ေဒၚ၀င္းျမျမ ကို အာဏာ ပိုင္မ်ားက ယမန္ေန႕ညတြင္ ဖမ္းဆီးသြားသည္။

“မေန႕ညကေပါ့ေနာ္။ မႏၱေလးတုိင္းရဲအဖြဲ႕ ဒု-ရဲအုပ္ ထြန္းလြင္ေနာင္ သူနဲ႕အပါအ၀င္ ဆယ္ဦးေလာက္ က အရပ္၀တ္နဲ႕ေပါ့ေလ။ ညဆယ့္တစ္နာရီေလာက္မွာ ရယကနဲ႕ အိမ္ေရာက္လာပါတယ္။ ေရာက္လာ ၿပီးမွ ေဒၚ၀င္းျမျမကို ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ ဘာကိစၥတုန္းဆိုေတာ့ သူတို႕က အထက္က ေမးျမန္းစရာရွိ လို႕ပါလို႕ ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ေဒၚ၀င္းျမျမက အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ေထာင္ကိုေခၚသြားမွာလား ဘယ္ကို ေခၚသြားမလဲ ေမးေတာ့ အဲဒါေတာ့ သူတို႕ မသိဘူးပါဘူးလို႕ ေျပာပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း သူတို႕၀င္ ရွာေဖြတဲ့အခါမွာ ဘာမွလည္း ေတြ႕မသြားပါဘူး။ သူတို႕လာေခၚခ်ိန္က ေဒၚ၀င္းျမျမက ဘုရား၀တ္ျပဳ ေနလို႕ သူတို႕ေတာင္မွ ခဏထုိင္ေစာင့္ ရပါေသးတယ္။ ေခၚသြားေတာ့လည္း မီဘရွီ ပစ္ကပ္ကား အျဖဴေရာင္ ဒ/၆၄၃၀ ကားနဲ႕ ေခၚသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။” ဟု ေဒၚ၀င္းျမျမ၏ အစ္ကိုျဖစ္သူ ဦးဘစိုးက ေျပာသည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ အျခားအဲန္အယ္လ္ဒီအဖဲြ႕၀င္မ်ားကို ဖမ္းဆီးမႈမ်ား ရိွခဲ့ေၾကာင္း သတင္းထြက္ေပၚ လာေသာ္လည္း အတည္ျပဳခ်က္မရရိွေသးေပ။

ယခုလ ၂၆ ရက္ေန႕ညတြင္ အဲန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သည့္ ဦးလွေဖ၊ ဦျမင့္သိန္းႏွင့္ အျခားတုိင္းရင္း သား ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သည့္ ဦးေထာင္ခိုထန္းႏွင့္ ဦးပုက်င္ရွင္းထန္တို႕ ေလးဦးကို ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး ယင္းဖမ္းဆီးမႈ ကို ႏုိင္ငံေတာ္အတြင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ အၾကမ္းဖက္မႈ မ်ားႏွင့္ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနေသာ ဆူပူအံုၾကြမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္ သက္၍ စစ္ေဆးေမးျမန္းရန္ လိုအပ္သျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာက ေခၚယူထားေၾကာင္း စစ္အစိုးရက သတင္းထုတ္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့သည္။

ယခုလအတြင္း ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ မိုးကုတ္၊ မေကြး၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ေရနံေခ်ာင္း၊ မိတၳီလာ၊ ေညာင္ဦး စသည္ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွ  အဲန္အယ္လ္ဒီ ပါတီ၀င္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္တို႕ကို နအဖ စစ္အာဏာရွင္ တို႕က ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းထားသည္။

အဲန္အယ္လ္ဒီပါတီ၀င္မ်ားကို ဖမ္းဆီးေနခ်ိန္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနၾကသည့္ သံဃာေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား ကိုလည္း စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္ သတ္ျဖတ္ေနသလို ဖမ္းဆီးမႈမ်ားလည္း ျပဳလုပ္ေနသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ စိတ္ရွည္ရန္ လိုအပ္သည္

ႏုိင္ငံျခား ဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ သတင္းစာဆရာမ်ားက ယေန႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ႀကဳံေတြ႕ရင္ဆိုင္ေနရ သည့္ “ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ”ႏိုင္ငံေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနျဖင့္ မည္သို႕ သေဘာထားသနည္း ဟု မၾကာခဏ ေမးျမန္းေလ့ ရွိၾကသည္။ ထြက္ေပါက္ ပိတ္ေနေသာ အေျခအေန မဟုတ္သျဖင့္ “ေရွ႕မတိုး သာေနာက္မဆုတ္သာ” ဟူ၍ မ႐ႈ႕ျမင္မသံုး သပ္သင့္ေၾကာင္း က်မ ျပန္လည္ရွင္းျပခ့ဲရ သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ျပဳလုပ္ေနေသာ္ျငားလည္း ျပင္ပဆန္းစစ္ ေလ့လာသူမ်ား အေနျဖင့္ လံုး၀ ဥႆံု သိရွိနားလည္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ဟု လည္း ျဖည့္စြက္ ေျပာၾကားခဲ့ရသည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ ႏိုင္ငံေရးစကား၀ိုင္း၏ သမာဓိစြမ္းအား ဟူသည္ ဟာဒယရႊင္ေဆး တရပ္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ က်မတို႕၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္သည္ က်မတို႕ႏိုင္ငံ၏ အဓိက ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား လက္ခံႏိုင္ေလာက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးဆန္ေသာ ေျဖရွင္းမႈ တရပ္ပင္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထြက္ေပါက္ ပိတ္ေအာင္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ျခင္း မည္သည္ ပဲ့ကိုင္တေယာက္၏ လက္ကို ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ျခင္း သို႕တည္းမဟုတ္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ခြင့္မေပးျခင္းဟု ျပန္ဆိုႏိုင္ေပမည္။ ဤနည္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစကို မေဖၚထုတ္ႏိုင္ရာ။ နအဖ (န၀တ)မွ က်မတို႕၏ အျမင္ရႈေထာင့္ကို လက္မခံႏိုင္သည္က အခ်က္တခ်က္။ စစ္အုပ္စုအဖြဲ႕၀င္မ်ား ထုတ္ျပန္သည့္ ေၾကျငာခ်က္မ်ား အရ သူတို႕ေျပာဆိုေနေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟူသည္ ဒီမိုကေရစီ အတိုက္အခံမ်ား ကြယ္ေပ်ာက္သြား ေစေရး ျဖစ္ေနသည္။ က်မတို႕ကို ဤကဲ့သို႕ ေခ်ာင္ပိတ္ထားျခင္းအားျဖင့္ ရရွိလာသည္ကေတာ့ အေျဖနတၱိ။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ထံ ဦးတည္ပစ္မွတ္ထားေသာ စစ္အုပ္စု၏ သရုပ္သကန္သည္ ေဘေဆာရပ္(စ္) အဘိဓာန္ က အနက္အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုထားေသာ အၿပီးသတ္ သုတ္သင္ေခ်မႈန္းမႈ၊ အမႈန္႕ႀကိတ္ေခ်ျခင္းႏွင့္ ပြဲသိမ္း ဖ်ာလိပ္ျခင္း တို႕ႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ်ပင္။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အဖြဲ႕၀င္မ်ား ႏွင့္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေထာက္ခံသူတို႕ သည္ နအဖစစ္အုပ္စု၏ အၾကမ္းပတမ္းေခၚယူ စစ္ေဆးျခင္းကိုခံရ၊ မတရာဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း ေထာင္ခ်ျခင္း မ်ားကို ေန့စဥ္ႏွင့္အမွ် ခံေနၾကရသည္။ ထို႕ျပင္ စစ္အာဏာပိုင္တို႕သည္ အစည္းအေ၀းမ်ားကိုက်င္းပၿပီး လူထုကို အဓမၼ တက္ေရာက္ခိုင္းျခင္း၊ ေရြးခ်ယ္တင္ ေျမွာက္ခံထားရေသာ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏႈတ္ထြက္ေပးရန္ အဓမၼ ေတာင္းဆိုခိုင္းျခင္း၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္ ဖ်က္သိမ္းေပးရန္ ေတာင္းဆို ခိုင္းျခင္း မ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။

ထို႕အျပင္စစ္အုပ္စု ႀကဳိးကိုင္ထားေသာ သတင္းစာ၊ ေရဒီယိုမ်ားမွလည္း က်မတို႕ပါတီ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏႈတ္ထြက္ ေနၾကေၾကာင္း ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် ေရးသားထုတ္လႊင့္ ေနၾကသည္။ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ အဖြ႕ဲခ်ဳပ္မွ ရာသက္ပန္ ႏႈတ္ထြက္ေၾကာင္း လက္မွတ္ေရးထိုးရန္ အဓမၼ အမိန့္ေပး ေစခိုင္းျခင္းကို ခံၾကရသည္။ စစ္အုပ္စု၏ ဥပါဒါန္အစြဲ ျဖစ္ေနေသာ က်မတို႕ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ ႀကဳိးစားမႈသည္ က်မတို႕၏ ယံုၾကည္မႈသံႏၷိဌာန္ကို ပိုမိုအား ေကာင္းလာေစသည္။ အၾကမ္းမဖက္သည့္ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္သာ က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ ဒီမိုကရစီ ႏိုင္ငံအေျခခံအုတ္ ျမစ္ခ်ေပးႏိုင္မည္ဟု က်မတို႕ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယံုၾကည္ၿပီး ထိုကဲ့သို႔သာ လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ ထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္သာ အမ်ိဳးသားေရး ျပႆနာမ်ားကို ေျပ လည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ယံုၾကည္သည္။ က်ိဳးေၾကာင္းခိုင္လံုေသာ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို လက္ခံရန္ က်မတို႔ အဆင္သင္ ့ျဖစ္ေနသည္။ ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈဆီ သို႕ ဦးတည္ေသာေဘာင္ သက္မွတ္ခ်က္မ်ားအတြက္ က်မတို႔ လက္ခံရန္ အသင့္ျဖစ္ ေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ၿပီ။ သိ႔ု ရာတြင္ စစ္အုပ္စုဖက္ ကမူ တုပ္တုပ္မွ်မလႈပ္ခဲ့ေပ။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ စစ္အုပ္စုမွ အာဏာသိမ္း ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈ (၁၂) ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီပြားေရး၊ လူမႈေရးကိစၥ အ၀၀သည္ ဆထက္ ထမ္းပိုး ဆိုးရြား၍သာ ေနေတာ့သည္။ စစ္အုပ္စုအေနျဖင့္ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံ ျခားရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏံွမႈမ်ားကို ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ္ လည္း က်န္းမာသန္စြမ္းသည့္ လူ႕အဖြဲအစည္းတရပ္ ေပၚထြန္းလာေစႏိုင္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ မ်ားကို မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေပ။

အမွန္တကယ္၌မူ ေခတ္ႏွင့္ဆီ ေလ်ာ္ေသာ စီးပြားေရး ေပၚလစီမ်ားကို မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့၍ တိုင္းျပည္သည္စီးပြားေရးရႊံ႕ႏြံ၊ လူမႈေရး ရႊံ႕ႏြံမ်ားထဲ နစ္မြန္းေနရေတာ့သည္။ ယမန္ႏွစ္ ကမၻာဘဏ္၏ အစီရင္ခံစာအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မၾကာေသးမီက ျပဳလုပ္ေသာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အလုပ္သမားအဖြဲ႕ ၊ ကမာၻက်န္းမာေရးအဖြဲ႕တို႕၏ သုေတသနျပဳ ခ်က္မ်ားအရလည္းေကာင္း က်မတို႕၏ အဓိက ျပႆနာအေျချမစ္ သည္ ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရစနစ္ ခ်ိဴ႕တဲ့ျခင္းအေပၚ မူတည္သည္ဟု သိရသည္။ မူယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္မႈ ကိစၥအတြက္ စိုးရိမ္ေနၾကသူမ်ား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး ေမွာင္ခိုမႈကိစၥအတြက္စိုးရိမ္ေနၾကသူမ်ား၊ အိတ္(ခ်္ )အိုင္ဗြီ ပ်ံ႕ပြားမႈကိစၥ အတြက္၊ ႏိုင္ငံေရးဒုကၡသည္ ကိစၥအတြက္၊ တရားမ၀င္ အလုပ္သမားမ်ား ကိစၥအတြက္၊ လူသား လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အျခားျပႆနာမ်ား အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ေနၾကသူမ်ား အားလံုး အထက္ပါ အခ်က္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သိၾက ေပသည္။ ႏိုင္ငံေရးေျပာငး္လဲမႈမ်ား က ိုစနစ္တက် တဆင့္ၿပီးတဆင့္ မျပဳလုပ္ပါက၊ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးကိစၥမ်ား အထူးသျဖင့္ အစိုးရေကာင္းတခု၏ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ပါက အနာဂတ္ကာလ၏ လူမႈေရး ကိစၥမ်ား၊ စီးပြားေရးကိစၥမ်ား၊ ေျပလည္ေျဖရွင္း သြားႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ေျပာစရာတခုေတာ့ ရွိသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္မႈ လူမႈေရး မတည္ၿငိမ္မႈတို႕ကို အေျခခံ၍ ယေန႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ အာဏာပိုင္မ်ား ေျခကုန္ လက္ပန္းက်သြားေစရန္၊ ထိုမွတဆင့္ ဖယ္ရွားပစ္ရန္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး ႏိွပ္ကြပ္မႈမ်ား ကို ေျဖရွင္းရန္ အတြက္ သမာဓိစြမ္းအားမ်ား ဆထက္ထမ္းပိုး လိုအပ္ေပသည္၊၊

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ထုတ္ ၀ါရွင္တန္ပို႕ (စ္) သတင္းစာ၌ ေရးသားခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါသည္၊

ယမန္ေန႔ပစ္ခတ္မႈတြင္ (၉) ဦးေသဆံုးေၾကာင္း နအဖ ၀န္ခံ

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ သပိတ္ေမွာက္ဆႏၵျပၾကသည့္ သံဃာ
ေတာ္မ်ားႏွင့္လူထုကို စစ္တပ္က ပစ္ခတ္ေသာေၾကာင့္ (၉) ဦးေသဆံုးၿပီး (၁၁) ဦးဒဏ္ရာရွိခဲ့
ေၾကာင္း နအဖ စစ္အစိုးရပိုင္ သတင္း မီဒီယာမ်ားမွ တရား၀င္သတင္းထုတ္ျပန္သည္။
ေသဆံုးသူမ်ားအနက္ အသက္ (၅၂) ႏွစ္အရြယ္ရွိ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသား မစၥတာနာဂအိကန္ဂ်ီလည္း
ပါ၀င္ေၾကာင္း၊ ၎သည္ ခရီးသြားဗီဇာျဖင့္ လာေရာက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဆႏၵျပသူမ်ားႏွင့္
လိုက္ပါသတင္းရယူရာမွ ေသနတ္ထိမွန္ ေသဆံုးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ယေန႔ထုတ္ျမန္မာ့အလင္း
သတင္းစာ ၌ေဖာ္ျပသည္။
ဆႏၵျပသူမ်ား၏လက္ခ်က္ေၾကာင့္ လံုၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔၀င္ (၃၁) ဦးထိခိုက္ဒဏ္ရာရသည္ဟုလည္း
ပါရွိ သည္။
ယမန္ေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တာေမြ၊ က်ိဳကၠဆံဘုရားအနီးနွင့္ ဆူးေလဘုရားအနီးတို႔တြင္ သပိတ္
ေမွာက္သည့္ ျပည္သူလူထုအား နအဖ စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းခဲ့ၿပီး ေသဆံုး
ဒဏ္ရာရသူ အမ်ားအျပားရွိႏိုင္ေၾကာင္း မ်က္ျမင္ေတြ႔သူတို႔က ခန္႔မွန္းၾကသည္။
စက္တင္ဘာ (၂၆) ရက္ ပစ္ခတ္မႈတြင္လည္း (၁) ဦးေသဆံုးၿပီး (၃) ဦးဒဏ္ရာရခဲ့ေၾကာင္း
စစ္အစိုးရ က တရား၀င္သတင္းထုတ္ျပန္ထားသည္။

မႏၱေလးတြင္ အၾကမ္းဖက္ ရိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးမႈမ်ား စတင္

မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ဆႏၵျပခဲ့ေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားကို စစ္တပ္ႏွင့္ လံုထိန္းမ်ားက မ်က္ရည္ယို ဗံုး၊ ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြဲကာ ယေန႕ ဖမ္းဆီးမွဳမ်ား စတင္ ခဲ့သည္။

ယေန႕ ေန႕လည္ ၁၂နာရီမွ စတင္လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထု တစ္သိန္း ခန္႕ကို မႏၱေလးတြင္ လံုၿခံဳေရးယူထားေသာ စစ္တပ္၊ ရဲ၊ လံုထိန္း၊ ႀကံ့ဖြံ႕မ်ားက ၂ နာရီခြဲခန္႕တြင္ စတင္ ပစ္ခတ္ ၿဖိဳခြဲခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု မႏၱေလးၿမိဳ႕ခံ တစ္ဦးက ေျပာသည္။

က်ေနာ္ ဒီ သံဃာအပါးႏွစ္ရာေလာက္ ဒီမ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြပစ္၊ ေသနတ္ေတြနဲ႕ပစ္ အဖမ္းခံရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အခုေလာေလာဆယ္မွာ က်ေနာ္တို႕ ဒီ ရွစ္ေလး၊ ရွစ္ငါး၊ ရွစ္ေျခာက္။ သံုးသံုး၊ သံုး ေလးရဲ႕ အဲ့ဒီ ထိပ္ေတြထဲမွာ ျပည္သူလူထုနဲ႕ ဒီက်ေနာ္တို႕ စစ္တပ္နဲ႕ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားေန တယ္။  အခုေနာက္ဆံုးအေျခအေနကေတာ့ လိုက္တမ္းေျပးတမ္းပဲ လိုက္တမ္းေျပးတမ္းပဲဗ်။ စစ္တပ္ က လိုက္လိုက္ ျပည္သူက ေျပးလိုက္ေပါ့၊ အဲ့လိုမ်ိဳး အဲ့လိုပံုစံေပါ့။

လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပလာသည့္ သံဃာမ်ား ၃၃ လမ္းႏွင့္ ၂၁ လမ္းအေရာက္တြင္ မ်က္ရည္ယိုဗံုးမ်ား ေသနတ္မ်ား ျဖင့္ ပစ္ခတ္ခံခဲ့ရၿပီး သံဃာတစ္ခ်ိဳ႕ကို လက္ကိုင္တုတ္မ်ားျဖင့္ ရိုက္ႏွက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆက္လက္ေျပာသည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပသူမ်ားကို ႏွိမ္ႏွင္းရန္အတြက္ ယခင္ေန႕မ်ားထက္ လံုၿခံဳေရးပိုမို တိုးျမွင့္ ခ်ထားေၾကာင္းလည္း မႏၱေလး ၿမိဳ႕ခံ တစ္ဦးက ဆက္လက္ေျပာသည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕ထဲမွာက ခါတိုင္းထက္ ငါးဆေလာက္ ျပည့္သိပ္ေအာင္ခ်ထားတာ စစ္သားလည္းပါတယ္၊ ရဲလည္းပါတယ္၊ လံုထိန္းလည္းပါတယ္၊ စြမ္းအားရွင္လည္းပါတယ္၊ ႀကံ့ခိုင္ေရးလည္းပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေနရာေတြ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ေထာင္သားေတြပါ ပါတယ္။

ယမန္ေန႕ည ၇ နာရီခန္႕က မႏၱေလးၿမိဳ႕ရွိ ေပါက္ၿမိဳင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတိုက္တြင္ သံဃာေတာ္မ်ား ဘုရား၀တ္ျပဳ ေနစဥ္ စစ္တပ္၊ ရဲ၊ လံုထိန္း၊ ႀကံ့ဖြံ႕မ်ားေရာက္ရွိလာၿပီး သံဃာမ်ားကို ရိုက္ႏွက္ကာ အပါး ၄၀ ဖမ္းဆီးေခၚ ေဆာင္သြားေၾကာင္း သိရသည္။

ဓမၼနဲ႕ အဓမၼ တိုက္ပြဲ

အာဇာနည္ေတြ ေနတဲ့တုိင္းျပည္

အာဏာရွင္ေတြက လြယ္လြယ္နဲ႕ အခြင့္အေရးမေပးဘူးဆိုတာ သိပါတယ္။
ကိုယ့္အခြင့္အေရးကိုလည္း ကိုယ္တုိင္တိုက္ရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျပည္သူလူထုက သိပါတယ္။
ဘုရားသားေတာ္ေတြကို မဟုတ္မမွန္စြပ္စြဲခ်က္ေတြနဲ႕ ျပစ္မွားေနတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ က်ဆံုးခန္းကေတာ့ မလြဲမေသြ ေရာက္လာမွာပါ။
ဓမၼနဲ႕ အဓမၼ တိုက္ပြဲ အဆံုးသတ္ကို အဆံုးအျဖတ္ေပးပါလိမ့္မယ္....

တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ပါတီ၀င္တခ်ဳိ႕ ဖမ္းဆီးခံရ

ယေန႕နံနက္အေစာပိုင္းတြင္ ဦးက်င္ရွင္းထန္၊ ဦးေထာင္ခိုထန္း အပါအ၀င္ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕ကို အာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားသည္။

ဦးက်င္ရွင္းထန္အား ဖမ္းဆီးသြားေၾကာင္းကိုု ၄င္း၏ မိသားစု၀င္တဦးက ယခုလို အတည္ျပဳေျပာသည္။

“ရဲအုပ္ခင္ေမာင္၀င္းတဲ့ အဲဒါ သတင္းတပ္ဖဲြ႕ကတဲ့ ။ ၿပီးေတာ့ ဒု-ရဲမွဴးရန္နိဳင္ သူတို႕ ဦးေဆာင္တာ ေပါ့။ ရပ္ကြက္ရံုးက လူႏွစ္ေယာက္နဲ႕ (၇)ေပါ့။ ၂၇ ရက္ေန႕ မနက္ပိုင္းေပါ့။ ေလးနာရီ ဆယ့္ငါးမွာ အိမ္ကို ၀င္လာတယ္ဗ်။”

ဦးက်င္ရွင္းထန္းကိုလိုက္ပို႕စဥ္ ဦးေထာင္ကိုထန္းလည္းကားေပၚတြင္ေတြ႕ရသည္ဟု ဦးေထာင္ကိုထန္း၏ မိသားစု ၀င္က ေျပာသည္။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ဦးျမင့္သိန္း ယမန္ေန႕ညဥ့္ဦးပိုင္းတြင္ အဖမ္းခံရသည္ဟု ဦးျမင့္သိန္း၏ မိသားစု၀င္တဦးက ေျပာသည္။

“ဟုတ္ကဲ့ ညတစ္နာရီကေလ ညတစ္နာရီက လာေခၚသြားတယ္။ ေမးလို႕ မရဘူး ဘယ္ကိုေခၚသြားမွာ လဲနဲ႕ ဘယ္သူဆိုတာေလ။ ဒီက ရယကနဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္က ရဲေတြေတာ့ ပါပါတယ္။”

အဲန္အယ္ဒီ ပါတီၤမွ  ဧရာ၀တီတုိင္းစည္းရံုးေရးမွဴး ဦးလွေဖကိုလည္း ဖမ္းဆီးသြားခဲ့ကာ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ေညာင္ဦးႏွင့္ အျခားၿမိဳ႕မ်ားတြင္လည္း ဖမ္းဆီးမႈမ်ားရိွခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

၂၅ရက္ ေန႕ညပိုင္းတြင္ မႏၱေလးတုိင္း မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ဦးတင္ေအာင္ေအာင္၊ ဦးမ်ဳိးႏိုင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေသာင္း၊ ကိုျမင့္စိုး၊ ကိုေဇာ္၀င္းႏွင့္ ဇနီး မစန္းစန္းေအး၊ လူရႊင္ေတာ္ ပါပါေလး အပါအ၀င္ (၇)ဦး၊ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕တြင္ ကိုမင္း သူ၊ မပြင့္ျဖဴ၊ ေဒၚသင္းသင္း သံုးဦး၊ မိတိၳလာတြင္ ေစာျမင့္ေအး၊ မေကြးၿမိဳ႕တြင္ ဦးျမင့္ဦးႏွင့္ ဦးမ်ဳိးတင့္တို႕ (၂)ဦး၊ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕တြင္ ဦးသာထြန္းႏွင့္ ဦးတင္ႀကိဳင္ ႏွစ္ဦး အပါအ၀င္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ပါတီ၀င္ေပါင္း ၁၅ ဦးကို အာဏာပုိင္မ်ားက ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ယခုဖမ္းဆီးမႈမ်ားသည္ ဆႏၵျပသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကို အၾကမ္းဖက္ ႏွိပ္နင္းေနခ်ိန္ တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဘုရားကားေအာက္ ေမ်ာက္ကားအထက္

အ၀ိစိဆိုတာ သိၾကရဲ႕လား.. သူတို႔ အစား ၾကက္သီးမ်ား ထပါဘိ။ လူေတြမွေရာ ဟုတ္ၾကရဲ႕လား..။

 ခုေန ဦးသန္းေရႊက ထိုင္ကန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူက ကိုယ့္ထက္ယုတ္ညံ့ေပမဲ့ အသက္ၾကီးသူေတာ့ ျဖစ္တာမို႔ အကန္ေတာ့ မခံရဲပါ။ အခုေတာ့ ဘုန္းဘုန္းမ်ားေရွ႕မွာ မတြန္႔မတု႔ံ အကန္ေတာ့ ခံေနသူမ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ကို  ေရွ႔ေလွ်ာက္ ေစာင့္ၾကည့္ ခ်င္လိုက္တာ။

ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အဆိုး၀ါးဆံုးေသာ မွားယြင္းမႈကို နအဖက က်ဴးလြန္ခဲ့ေလၿပီ..

ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အဆိုး၀ါးဆံုးေသာ မွားယြင္းမႈကို နအဖက က်ဴးလြန္ခဲ့ေလၿပီ..
(၂၆၊၉၊၀၇)

အရိုက္ခံရလုိ႕ ေခါင္းမွာ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္း။ မ်က္ရည္ယိုဗံုးပစ္စဥ္ အေျခအေနကို ဒီေန႕ရတဲ့ပံုေတြက တဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါတယ္။ ဗုဒၵဘာသာနဲ႕ ရဟန္းသံဃာေတြကို ဒီလိုဆက္ဆံသင့္ပါသလား?......

ေက်ာ္သူႏွင့္ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေ၀း တိမ္းေရွာင္ေနရ

ဆႏၵျပသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းကပ္လွဴခဲ့ေသာ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ေ၀း တို႕သည္ အာဏာပုိင္မ်ားက ရွာေဖြဖမ္းဆီးေနသျဖင့္ ေနအိမ္မွ တိမ္းေရွာင္ေနသည္။

ယမန္ေန႕ညက အျဖစ္အပ်က္ကို ေက်ာ္သူက ယခုလို ေျပာသည္။

“ရဲက ၀င္တာကေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ အိမ္ကေျပာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ မိုက္မိုက္ရိုင္း ရိုင္း ၀င္တယ္လို႕ အဲလိုေျပာတယ္ခင္ဗ်ား။ မိုက္မုိက္ရိုင္းရိုင္းနဲ႕၀င္တယ္ဆိုတာ ၀င္တဲ့သူကလည္း ၀င္ တာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အားနာတဲ့ သူေတြကလည္း အားနာတဲ့ အေလွ်ာက္ အဲလိုပါတယ္ခင္ဗ်ား။ က် ေနာ္တို႕ကို အားလံုးရွာတယ္။ ရွာၿပီး က်ေနာ္အေဖ အိမ္ေတြမွာေတာင္ အားလံုးရွာတယ္။ ညႏွစ္နာရီ ေလာက္လို႕ ေျပာတယ္ခင္ဗ်ား။ ”

ေက်ာ္သူသည္ ယမန္႕ေန႕ ေနခင္းမွ စတင္၍ ၄င္း၏ ေနအိမ္သို႕ မျပန္ေတာ့ဘဲ အျခား တေနရာတြင္ တိမ္းေရွာင္ ေနသည္။

ျမန္မာျပည္တြင္ လက္ရိွျဖစ္ေပၚေနေသာအက်ပ္အတည္းမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္နည္းလမ္းျဖင့္ လက္ကိုင္ထားၿပီး ဆက္လက္ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုသြားမည္ဟု ေက်ာ္သူက ေျပာသည္။

“အခုခ်ိန္ သံဃာေတြလည္း ဖမ္းကုန္ၿပီ။ ရိုက္ေတာင္ ရိုက္တယ္ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ႏွစ္ပါး လံုး၀ ေခါင္း ကြဲသြားတယ္တဲ့။ အဲဒါ ေခၚသြားတယ္တဲ့။ အဲလို ၾကားေနရတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ဒါ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ေတာင္းဆိုတဲ့အပုိင္းပဲရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းနဲ႕ အဓိက ပဲခင္ဗ်ား။ က်ေနာ္ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ျပည္သူေတြ ေအးခ်မ္းဖို႕ အဲဒီဟာကို က်ေနာ္တို႕ အဓိကထားပါတယ္။”

သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဆႏၵျပပဲြမ်ားကို အားေပးေထာက္ခံသူ ေနာက္တဦးျဖစ္သည့္ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေ၀းလည္း ေန အိမ္သို႕ မျပန္ဘဲ တိမ္းေရွာင္ေနသည္။

ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ေ၀းက စစ္အစိုးရကဖိႏွိပ္လာသည့္ အေျခအေနတြင္ ျပည္သူတရပ္လံုး စည္းလံုးၾကရန္ တိုက္ တြန္းသည္။

“အျပတ္ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ဖို႕ဆိုရင္ အဓိက အခ်က္ သာသနာ့အလံေတာ္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႕ တိုင္းသူျပည္သားတခုလံုး စည္းလံုးညီညႊတ္စြာနဲ႕ မားမားမတ္မတ္ရဲရဲရင့္ရင့္ ရပ္တည္ႏုိင္ဖို႕လိုပါတယ္။”

အမ်ဳိးသားေရး ဦး၀င္းႏိုင္၊ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူ၊ လူရႊင္ေတာ္တျဖစ္ ဒါရိုက္တာ ဇာဂနာ ေခၚ ဦးသူရ၊ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ေ၀း စသည့္ အႏုပညာသည္မ်ားသည္ ဆႏၵျပသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ႏွစ္ရက္ဆက္လိုက္ ဆြမ္းကပ္ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။

သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းခဲ့သည္အတြက္ အမ်ဳိးသားေရး ဦး၀င္းႏိုင္ႏွင့္ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာတို႕အား ယမန္ေန႕ညတြင္ ၀င္ေရာက္ဖမ္းသြားသည္။

ျမစ္ႀကီးနားႏွင့္ ဗန္းေမာ္တြင္ ရာႏွင့္ခ်ီေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဖမ္းဆီး အၾကမ္းဖက္ရိုက္ႏွက္မႈမ်ား ရွိခဲ့

ယေန႕ နံနက္ လင္းအားႀကီး အခ်ိန္က စစ္သားမ်ားက ဗန္းေမာ္ႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနားရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အခ်ဳိ႕ကို ၀င္ ေရာက္ စီးနင္းခဲ့ၿပီး ရာႏွင့္ ခ်ီေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ယေန႕ ဗန္းေမာ္က ရေသာ သတင္းမ်ား အရ ယခင္ရက္မ်ားက ဆႏၵျပမႈမ်ားတြင္ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ေသာ သိမ္ေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းတိုက္မွ သံဃာ ၁၀၈ ပါးကို ယေန႕နံနက္ လင္းအားႀကီးတြင္ စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္ဖမ္းဆီးသြားခဲ့ သည္။

ထြက္ေျပးရန္ႀကိဳးစားသည့္ သံဃာမ်ားႏွင့္ လိုက္ပါရန္ျငင္းဆန္သည့္ သံဃာမ်ားအား စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္ ရိုက္ႏွက္မႈမ်ား ရွိသည္ဟု ၿမိဳ႕ခံ တဦးက ဆိုသည္။

ဖမ္းဆီးသြားေသာ သံဃာမ်ားကို ဗန္းေမာ္ အေျခစိုက္ ခလရ ၂၃၆ တြင္ ထိန္းသိမ္းထားသည္။

တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ျမစ္ႀကီးနားတြင္လည္း ေခမာသီရိေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္ ယုဇန ေက်ာင္းတိုက္မ်ားကို စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္စီးနင္းခဲ့သည္။ ယုဇန ေက်ာင္းတိုက္မွ သံဃာ အပါး ၉၀ ႏွင့္ ေခမာသီရိေက်ာင္းတိုက္မွ သံဃာေတာ္ ၄၂ ပါးကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ၀န္းသိုေက်ာင္းတိုက္မွ သံဃာေတာ္ ၂၉ မွာမူ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ ေနသည္ဟု သိရသည္။

ဗန္းေမာ္တြင္ ဆႏၵျပပြဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ အရပ္သားမ်ားအားလည္း ဖမ္းဆီးမႈမ်ား ရွိသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ ေပၚေနသည္။

၂၆ရက္ေန႔ ျမင္ကြင္း

က်မတို႔ တို္င္းျပည္မွာ မိစၧာဒိ႒ိေတြ .. အာဏာရူးေတြ .. ဟီရိၾသတပၸ ကင္းမဲ့တဲ့သူေတြ .. ရက္စက္ယုတ္မာသူ ေတြ.. ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္တာကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆက္ျပီး ေခါင္းငုံ႔ခံေနမလဲ..။ ကိုယ့္ မ်ိဳးဆက္ ေသြးသားေတြကို ဘယ္လို ဘ၀မ်ိဳးနဲ႔ ရွင္သန္ ၾကီးျပင္းေစမလဲ.. ဆိုတာ ျပတ္ျပတ္သားသား ေရြးခ်ယ္ ဆံုးျဖတ္ ရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေနပါျပီ။ မိဘမေကာင္း သားသမီးေခါင္း ဆိုတာလို၊ အစိုးရမေကာင္းတဲ့အတြက္ ျပည္သူလူထုပါ ညံ့ဖ်င္းရာက်ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ လက္ခံ ရင္ဆိုင္ၾက မလဲ..။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီတိုက္ပြဲမွာ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရရင္ .. ေနာက္ထပ္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ.. မ်ိဳူးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာ… ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ… အထပ္ထပ္ေပးရေတာ့မွာ ေသခ်ာေနပါျပီ။ နတ္ေမာက္ဆရာေတာ္ၾကီး မိန္႔သလို ကိုယ့္လက္ထက္မွာ ေၾကြးကုန္ေအာင္ ဆပ္ၾကပါလို႔ ေတာင္းပန္တိုက္တြန္းပါရေစေတာ့..။

ညမထြက္ရ အမိန္႕ထုတ္လိုက္ၿပီ

ဆႏၵျပမႈႀကီးထြားလာမႈကို ဟန္႕တားသည့္ အေနျဖင့္ ျမန္မာအစိုးရက ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕မွာ ညမ ထြက္ရ၊ လူ ၅ ေယာက္ထက္ပိုမစုရ အမိန္႕ကို ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။

ယခုထုတ္ျပန္ေသာ အမိန္႕ကို အစိုးရပိုင္သတင္းမီဒီယာမ်ားမွ ထုတ္လႊင့္ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပဲ ကားမ်ားျဖင့္ လွည့္ လည္ ေက်ညာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ကာဖ်ဴးက ဒီကေန႕ အခ်ိန္မေတာ္မွာ ထုတ္လိုက္တာေလ၊ အမိန္႕တခုအေနနဲ႕ ထုတ္လိုက္တာ။ ကား ေတြနဲ႕ လွည့္ၿပီး ေအာ္တာ ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံ တဦးက ယမန္႕ေနညနက္ပိုင္းက ေျပာျပသည္။

ယခုထုတ္ျပန္ေသာ အမိန္႕တြင္ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား၌ ည ၉ နာရီမွ မနက္ ၅ နာရီ အတြင္း အိမ္ျပင္မ ထြက္ရန္ႏွင့္ လူ ၅ ေယာက္ထက္ပို မစုရန္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ့သမိုင္း ဒီေန႕ ရိုင္းၿပီ

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ့သမိုင္း ဒီေန႕ ရိုင္းၿပီ
(၂၆၊၉၊၀၇)

ဒီပံုေတြ ျမင္ၿပီး အံ့ၾသခဲ့တယ္။ ထိတ္လန္႕ခဲ့တယ္.....။
သံဃာေတာ္ေတြ ျပည္သူလူထုေတြ ....
ေနာက္မတြန္႕ဘူး.... သိပ္ေလးစားစရာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႕...
ေနာက္ နာက်ည္းေဒါသထြက္မိတယ္။ ငါတို႕ႏိုင္ငံဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားၿပီလား...
ကမၻာေပၚက ဘာသာႀကီး ၄ မ်ိဳးထဲမွာ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ဘယ္ဘာသာမွာျဖစ္ဖူးသလဲ....
ေအာ္... မွားၿပီးရင္းမွားေနပါလား နအဖရယ္......